Cemology Onuncu köy

Senaryo gerçek oldu!

2009-03-07T06:37:00.000-08:00

Çıplak vatandaşı hepiniz anımsarsınız. Hayat pahalılığından bezip, çırılçıplak kendisini sokaklara atan çaresiz adamcağızı. 80’lerin kült filminde Şener Şen hepimizi kahkahalara boğup, bir yandan da, bu kadar olur mu kim soyunup kendini dışarı atar ki? diyerek izlediğimiz o komedi-dram şaheserinden söz ediyorum.

Dar gelirli vatandaş kafayı sıyırıp, işsizlikten, aşsızlıktan evde karısını, çocuklarını dilim dilim doğrarken, dün otoyol kenarında iki çocuk ve bir kadının cesedleri bulundu. Polis, kafalarına birer kurşun sıkılmış zavallıların aile içi cinnete kurban gittiklerini düşünse de, psikologlar mutlaka boş durmayıp bütün bu olanlara isim bulacaklardır ama siz bu tabloya bakarak cinnet toplumu diyebilirsiniz.

Hani sosyal patlamanın beklendiği, alarm zillerinin çaldığı günlerde, 45 yaşında iki çocuk sahibi deri işçisi İzmir’in Konak meydanında çıplak vaziyette koşmaya başladı ya… Tamam dedim senaryo gerçek oldu.

Cem Akkılıç
7 Mart 2009

Davos Fatihi

''Bam güm siyaset''

AKP'nin Buzdolabı operasyonu

Yalanlara dair Erdinç Aras

2009-02-10T01:56:00.000-08:00

Sen nasıl bir insansın? Hiç utanmada mı yok sende. Yaptığın hırsızlığı meşrulaştırmak için çırpınmışsın. Çırpındıkça rezil olmuşsun… Ardahansesi isimli kıytırık sitenin yöneticisine sesleniyorum!

Bu sözleri ve hatta daha fazlasını hak eden azılı bir emek hırsızı var. İsmi Erdinç Aras ve kıytırık sitesi Ardahansesi.com dan söz ediyorum.

Geçenlerde bu sahtekâr yazı hırsızını yakaladığım gibi Onuncu köy Manşetlerde ve İz Edebiyat sitesinde ‘’ AFİŞE’’ etmiştim. Geçen gün, aklınca bana cevap vermiş bay büyük yazarımız. Ancak yazdığı yazıda dikkatimi çeken ilk şu oldu; bu kişi bırakın yazı yazmayı, kalem bile tutmayı bilmiyor. Özellikle İz Edebiyat sitesinden çaldığı yazıların içine ettiği yetmiyormuş gibi birde imla kurallarını bilmiyor.

Bakın sahte köşe yazarı Erdinç, bana hitaben yazısında neler döktürmüş, kısa alıntıyla buraya aktarıyorum;

1. Haber yazarak ve yaparak kaynak göstermek suç mu, kaynak gösterilmemiş olabilir.

2. Sitemizi ziyaret edip gerekeni gelip konuşarak haberinizin yayınlanmasından rahatsız olduğunuzu bizzat beyan etmiş olsaydınız, haberiniz veya yazınız zaten yayına konulmazdı, Haberinizi veya köşe yazınızı kaynak göstermeden yayınlamak gibi bir niyetim olmadığını da diğer haberlerde olduğu gibi kaynak ve kişi gösterilerek yayına konulmuştur...

3. Senin kadar meslek ilkelerine saygılı emeğe saygılı biriyim...www.ardahansesi.com. Adına her zaman emeğe saygı ve ilkeli haber anlayışıyla sizi kınıyorum.

4. Sizin haberiniz kesinlikle kopya edilmemiş ve kendi yazımız diye köşemizde yayınlanmamıştı. Haber niteliği taşıdığından dolayı güzel bulunup sitede kaynak gösterilmeden yayınlanmıştır. Rahatsızlığınıza anlam vermekte zorlanıyorum, Belki yazınızın üzerinde rütuş yapılarak daha anlaşılır ve okuyucu ile buluşmasında katkıda bulunmuşumdur diye düşünüyorum.

Terbiyesizliğin, yüzsüzlüğün daniskasına bir örnekle başlamış bu zibidi. Yazımı çalarken kaynak göstermediği gibi, birde yüzsüzce ‘’kaynak gösterilmemiş olabilir’’ diyor.

Kendisini çok önemli birisi gibi gördüğü için, arakladığı yazım için gidip kendisiyle görüşmem gerektiğini falan zırvalamış. Sanki biz yazılarımızı çalanların peşinde olup, birde rica edeceğiz ''lütfen yayınlamayın'' diyerek. Üzerine birde meslek ahlakından söz etmiş sahte köşe yazarımız. Yaptıklarından pişmanlığın zerresini duymayan bu azılı emek hırsızı hala utanmadan çirkefliğe devam ediyor. ''Kesinlikle kopya edilmemiş'' derken attığı yalana kendisi inanacak kadarda ruh hastası bir yapıya sahip. Kendisiyle o kadar çelişiyor ki yazısının başında kaynak göstermeden yayınlamak gibi bir niyeti olmadığını söylerken, aynı yazının içinde ''kaynak gösterilmeden yayınlanmıştır'' diyor. Ama asıl facia ise yazımın üzerinde rötuş yaptığını söylemesi!

Ey şapşal yalancı Erdinç Aras, sen kim oluyorsun ve kendinde bu hakkı buluyorsun da benim yazımı izinsiz yayınladığın gibi üstüne birde ''yazını rötuşlayıp daha çok okunur hale getirdim'' diyebiliyorsun. Ve Türkçeyi ''katlettiğin'' yetmiyormuş gibi hala yazımı yayında tutuyorsun?

Adam habere bile ‘’heber’’ diye yazıyor. Rötuşa, rütuş diyor! Artık anlayın işte…

Cem Akkılıç
10 Şubat 2009

Ekleme;

Ardahansesi,Adına Google’den link atıp yayınlayarak Erdinç Aras ve Ardahansesi.Comu ve hırsızlık ve karalama ve devam etiren izeedebiyat veCem Akkılıç yazılarınız Kaynak olarak gösterilmiştir. Yerel basına, F/A

Bu okuduğunuz, daha doğrusu korkunç imla hatalarından dolayı okumaya çalıştığınız yazıyı, hırsızım olan büyük yazar ve künyesi itibariyle Genel Yayın yönetmeni olan Erdinç Aras’ın kıytırık sitesinin ana sayfasından aynen aktardım. Aktarana kadar canım çıktı.

Bu adamın derhal bir psikologa görünmesinde fayda var. Ve mutlaka dilbilgisi derslerine katılmalı.

http://www.ardahansesi.com/koseyazi/343/sizi-kiniyorum

http://img244.imageshack.us/img244/7321/111lra.jpg

* * *

Hırsızın yazısından ekran görüntüsü aldım. TIKLAYIN.

* * *

HALA ORADA MISINIZ?

2009-01-07T16:22:00.000-08:00

Dalga dalga gelen sindirme, yıldırma ve korkutma operasyonları devam ediyor…

12 Mart ve 12 Eylül faşizminin sindiremediği, yok edemediği antiemperyalist, , ulusalcı Kemalist güçler şimdi bir sivil darbeyle yok edilmeye çalışılıyor. O günkü gerekçe ne ise bugünkü gerekçelerde aynı, sadece yöntemleri farklı…

ABD ve Avrupa Birliği fonlarından beslenmiyorsanız,

Emperyalizmin, Genişletilmiş Ortadoğu projesine taraf değilseniz,

Ermenilerden özür dilemiyorsanız…

Ülkenin bir bölümü için "dilimizi kabul ettikleri gibi bir gün buraların Kürdistan olduğunu da kabul edeceklerdir" demiyorsanız,

Kıbrıs'ın verilmesinden yana değilseniz,

Jetpa, Yimpaş, Kombassan, Deniz Feneri gibi soygun mekanizmalarına dahil değilseniz,

İşsizliğe, yoksulluğa, soyguna ve talana karşı sesinizi yükseltiyorsanız,

BAŞKOMUTAN GAZİ MUSTAFA KEMAL ATATÜRK'E VE O'NUN ONURLU VE SAYGIN ORDUSUNA saldırmıyorsanız,

Emperyalizmin çıkar ve menfaatlerini, ulusal çıkarların önünde tutmuyorsanız,

Ülkenin bölünmez bütünlüğünden yanaysanız,

Bilimden akıldan yana, dogmatizmin karanlığına karşıysanız…

Kısa ve net olarak özetlemek gerekirse;

BAĞIMSIZLIKTAN YANA, ATATÜRK DEVRİMLERİNE VE ULUS DEVLET ANLAYIŞINA GÖNÜLDEN BAĞLIYSANIZ,

HALA ORADA MISINIZ?

Hasan KOTAN
8 Ocak 2009

* * *

MANŞETLER

wowturkey.com sitesinin içyüzü

2008-12-22T17:38:00.000-08:00

Facebook grubumuz

Yaklaşık olarak sekiz aydır yazdığım kanıtlı, belgeli yazılarımla, yobazlar sitesi wowturkey.com un ipliğini pazara çıkartmış ve sahibi Burç Acar'ın ortadan tüymesine neden olmuştum. Bu zaman içerisinde birisi çıkıp; şurada yanlış yazmışsın, iftira atmışsın diyemedi, karşıma çıkamadı. Çoğu isimsiz tehtitler ve küfürler içeren e-postalar aldım. Önce beni korkutup sindireceklerini sanarak, sitede özel mesajlarla uyguladıkları tehtit mekanizmasını denediler. Bunu başaramayınca ismimi karalayabilmek için, flickr'dan fotograflarımı araklayıp avatar olarak kullandılar ve sanki benim kalemimden çıkmış gibi, bebek katili Apo'yu öven mesajlar yazdılar. Daha sonra yine ben yazmışım gibi aslında hizmet ettikleri sümüklü Kardinal Fethullah'a övgüler düzdüler. Onlar, bu tarz çirkinlikler peşinde koşarlarken, ben daima kanıtlara dayanan yazılarla gereken cevapları vermiş oldum.

Bütün bu olanlara karşı sitede bulunan denetçiler suskunluklarını bozmadılar bile. Burç Acar Amerikaya tüyüp, o ülkenin vatandaşlığına geçmişti. Bir kişi düşünün ki; hakkında yazdığım onlarca yazıya rağmen çıkıp ''sen ne diyorsun arkadaş'' bile diyemedi bana. Haklılığım karşısında kaçmakta buldu çareyi sitenin hasır şapkalı kovboyu.

En sonunda okuyucularımın manevi baskılarına karşı dayanamayıp Facebook sitesinde wowturkey.com sitesi hakkındaki grubumuzu kurmuş oldum. Şimdi aradan bir ay geçmesine rağmen oldukça etkili bir katılımla grubumuz yoluna devam etmektedir.

Grubumuza katılan ve emek veren tüm dostlara gönülden teşekkürlerimi sunuyorum.

Cem Akkılıç
23 Aralık 2008

İşte yobazlar hakkında yazdığım yazılardan sadece birkaç tanesi.

http://cemologyonuncukoy.blogspot.com/2008/04/wowturkey-hakkmda-yasal-ilem-balatm.html

http://cemologyonuncukoy.blogspot.com/2008_06_01_archive.html

http://cemologyonuncukoy2.blogspot.com/2008/09/en-byk-asker-bizim-asker.html

BELGESEL

Cem Akkılıç NING

Grubumuzu ziyaret edin.

Siyaset Yapmak (Profesyonel Anlamda)

2008-12-09T02:09:00.000-08:00

Selma Erdal 9 Aralık 2008
selma_erdal16@yahoo.com

Yıl 2002… Günümüzün CHP’den Bursa Milletvekili Kemal Demirer, o günlerde il başkanlığı görevinde… Bense 1997’de Devlet’den emekli olmuşum, biraz soluklanmışım… Bu arada memur olarak Devlet’de görev yaparken, aynı zamanda Lisans+ yüksek lisans+ doktora düzeyinde Kamu Yönetimi eğitimi almışım… Gönlüm sosyal demokrasiden yana… Özde Atatürk İlke ve Devrimleri ile yapılanmış siyasal bilincim… Doğal olarak çalıyorum CHP Bursa İl Örgütü’nün kapısını…

O günlerde Deniz Baykal halka açılıyor, çalışma kurulları oluşturuyor, gönüllülere çağrı çıkarmış; halkın bilgi, deneyim ve birikimlerinden yararlanmak bağlamında… Ben de uzmanlık alanım “kentleşme ve çevre sorunları” olduğundan, Çevre Kurulu’nda görev almak istediğimi bildiriyorum. Beni, henüz Gençlik Kolları Başkanı olduğu 12 Eylül 1980 öncesinde, CHP Kadın Kolları toplantılarına katıldığım günlerden anımsayan Kemal Demirer, yıllar sonra 2002’de CHP’nin kapısını çaldığımda o günlerde boş olan Kadın kolları Başkanlığı’nı öneriyor bana… Kıvanç duyarak görevi üstleniyorum… Ve ilk yönetim kurulu toplantısına katılıyorum.

Toplantının gündeminde; bir önceki yönetim kurulundan kalan 4 milyarlık yemek borcunu kapatmak için, bir yemek düzenleneceği konuşuluyor ve elime bir deste bilet tutuşturuluyor düzenlenecek olan yeni bir yemek için… Diğer bir deyişle ilk görevim veriliyor: Önceki yönetimden kalan 4 milyarlık yemek borcunu kapatmak için düzenlenecek olan yemeğin biletlerini satmak… Yine bu toplantıda öğreniyorum ki benim katılmak istediğim Çevre Kurulu’na; ANAVATAN Partisi’nden CHP’ye yatay geçiş yapan Feridun Pehlivan önerilmiş…

Toplantının sonlarına doğru ortaya kocaman bir pasta geliyor; PEHLİVAN PASTASI… PEHLİVAN’ın CHP’ye ve Çevre Kurulu’na katılımını kutlama pastası… Pastadan tek lokma almadan, toplantının bitmesini beklemeden ayrılıyorum ve ertesi gün de CHP’den ayrılıyorum; CHP buysa, ben CHP’li olamam diyerek…

Yıllar sonra, 2008 Eylül’ünde HAK VE EŞİTLİK PARTİSİ’nin oluşumu duyuruluyor Türk Ulusu’na, yeni bir KURTULUŞ SAVAŞI’nın hazırlığına girişircesine…

Emekli bir paşa, televizyon yansılarında; ülke, ulus adına güzel sözler söylüyor, yıllardır dillendirilmeyen, unutturulmaya, ulusun belleğinden kazınmaya çalışılan değerlere ilişkin umut dolu sözler bunlar… “Sanaldan başvurun, katılın aramıza” diye de duyurular yapılıyor…

ATATÜRK İLKELERİ’nin 6 OKU’nu simge olarak kimliğinde taşıyan CHP teker, teker okları kırdıkça; belki diyorum, belki ülkemiz, ulusumuz bu oluşumla yeniden aydınlığa, saygınlığa, çağdaşlığa, gönence, ekonomik bağımsızlığa kavuşur umuduyla başvuruyorum sanaldan Paşanın Partisi’ne…

“Ramazan Bayramı diyenlere bir başkaldırı olsun” ŞEKER BAYRAMI’nın 3.gecesi, saat 23.00 sıraları telefonum çalıyor, partinin il başkanlığına atanmış emekli bir albay arıyor… Yaklaşık bir aylık süreçte yapılan toplantılar, tanışma konuşmaları, “liyakat esasına göre” görevlendirilme yapılacağı söylemleri… Ve il yönetim kurulunda bir görevin de payıma düşüşü…

Ben ki idealist / ülkücü Atatürkçü, ben ki ulusçu, devletçi bir kadın yurttaş olarak diğer siyasal partilerden çok başka bir oluşumun içinde olduğum umuduyla coşkulu…

Bilgi birikimlerimizle, yurtsever kimliklerimizle yola çıktığımızı sanırken, cüzdanlarla, çek defterleriyle yola çıkıldığının ayırdına varıyorum, “para” bir kara kedi gibi giriyor HEPAR’la aramıza… Taşın altına el koymaların bedeli 2 milyarlık bağışlardan su içiyor ki bencileyin bir memur emeklisinin aylık bütçesi ancak o kadar… O an anlıyorum ki benim için siyaset bu kadar, buraya kadar… Çünkü çekleri kesenlerin, sözleri hiç kesilmiyor, benimse neredeyse ağzım hiç açılmıyor…

29 Ekim 2008’de açılış töreni hazırlıkları öncesinde, 27 Ekim 2008 gecesinde “yetersizliğim nedeniyle istifa” iletimi gönderiyorum sanaldan ve 28 Ekim günü de alkışlarla karşılanan hummer’lı bir genel başkan görünce de televizyon yansılarından; “Hummer’la, bu ülkenin, bu ulusun hamuru nasıl yoğurulacak ?” sorusu düşüyor dudaklarımdan… Ve bu görüntülerden sonra bütünüyle, “profesyonel anlamda siyasete katılma” düşlerime hoşça kal diyorum sonsuza değin…

Değişen hiçbir şey yok… Dün, bugün ya da yarın, kapitalist ülkelerde olduğu gibi bu ülkede de siyaset; profesyonellerin işi, parayla yapılıyor… Bizim gibi amatörlere de “ülkenin yazgısını belirleyenleri medyadan izlemek” ve de “büyüklerimiz bizden daha iyi bilir” demek kalıyor ki “büyüklerimiz”in, “cüzdanı büyüklerimiz” olduğunu belirtmemin gereği yoktur sanırım…

Bir de “Oy kullanarak siyasete katılmak” mı dediniz ?...

Oyların satın alındığı bir ülkede, sizin, benim satmadığımız/pazara sürmediğimiz oyların gücü, etkisi ne olabilir ki ?...

MANŞETLER

Polisin sorunları

2008-12-07T08:48:00.000-08:00

Pusat TÜRKMEN 7 Aralık 2008

pusatturkmen@gmail.com

Gün içerisinde belki de yüzlerce kere karşılaştığımız ve mutlaka bir şekilde işimizin düştüğü kimimizin sevdiği kimimizin nefret ettiği polis memurları acaba hangi duygular içerisindeler. 7 gun 24 saat bizler için çalışan bu memurlar sivil hayatta ne yapar ve hangi şartlarda calışırlar acaba ve kaç kişi bunu biliyor. İşte sizlere gerçek yaşam öyküleri ve teşkilat içerisinde nasıl bir muameleye layık görüldükleri üzerine küçük örnekler...

1- 2003'te İstanbul Mali Şube Müdürlüğü'nde görev yapan, kaçakçılık konusunda Türkiye'nin en deneyimli dedektiflerinden biri olan B.K, Uzan Grubu'na yönelik operasyon için gecelerini gündüzlerine katarak bir yıl boyunca çalıştıklarını belirterek, yaşadıklarını Yeni Şafak'a şöyle anlattı: "Operasyondan önce yaklaşık 6 ay geceli gündüzlü çalışma yaptık. Haftalarca izin kullanmadık, çocuklarımızın yüzünü göremedik. Operasyon süresince de bir hafta boyunca hiç eve gitmedik, sandalyelerin üzerinde uyuduk; ama bizi en çok hüzünlendiren, ülkenin milyar dolarlarını batıranların üzerine giderken, cebimizde bazen tek kuruş para bulunmamasıydı."

2- Narkotik Şube Müdürlüğünde görev yapan emniyet amiri E.B, Türkiye bağlantılı bir uyuşturucu operasyonuyla ilgili gittiği Hollanda'da polisin çalışma şartlarını görünce nasıl şaşırdığını şöyle anlatıyor: "Hollanda polisiyle ortak bir operasyon yapıyorduk. Günlerce süren uzun soluklu bir çalışmaydı. Hollanda polisleri, AB standardına göre, günde 8 saat çalışıyormuş. Akşam saat 5 olunca, hepsi toparlanıp evlerine gitmeye kalktılar. 'Nereye gidiyorsunuz, şu işi bitirelim' dediğimizde, 'Bizim çalışma saatimiz bellidir. Bu saatten sonra bizi kimse çalıştıramaz. Yarın kaldığımız yerden devam ederiz' dediler. ' Ama ara verirsek failleri kaçırırız' dedik. Hepsi çok rahattı; 'Merak etmeyin onları kolayca yakalayacağız' dediler. Dedikleri gibi de oldu, adamları rahatça yakaladık. Çünkü Avrupa'da herşey kayıt altında.

3- Bazı genç polisler, koleji ya da polis okulunu bitirdikten sonra üniversite eğitimine devam ediyor. Y.U. de, polis okulundan mezun olduktan sonra, hukuk fakültesini kazandı. 4 yıl sonra avukat olan Y.U., zorunlu doğu görevinden döndükten sonra bir karakolda görevlendirildi. Amirlerine ve Emniyet Genel Müdürlüğü'ne başvurarak, teşkilatın davalarının yürütüldüğü hukuk servisinde görev almak isteyen Y.U, bu talebi kabul görmeyince, teşkilattan ayrıldı. Şu anda serbest avukatlık yapıyor.

4- Son yıllarda çok sayıda yetenekli ve iyi eğitimli polisler mesleği bıraktı. Bunun nedeni ekonomik sıkıntılar. Polislerin çoğunun yine "özel güvenlik" alanında çalışması dikkat çekiyor. Arkadaşıyla bir araya gelip özel güvenlik şirketi kuran teşkilat mensupları da var.

5- Polisin 4 temel sorunu...

AKP Milletvekili Muharrem Tozçeken'e göre, polisin 4 ana sorunu var. Polisi etkileyen bu sorunları şöyle sıralıyor;

Memurlar yılda 2 bin 20 saat çalışırken, polis 3 bin 756 saat çalışıyor. Bu da polisleri önemli derecede etkiliyor.

En az üç kişinin çalışması gereken yerde sadece bir polis görev yapıyor.

Üstçavuş bin 317 YTL, aynı derecedeki polis bin 41 YTL maaş alıyor.

Emekli Sandığı'ndan ise en az maaşı personel polis memurları alıyor

-yenişafak-

Bunlar sadece birkaç örnek ve benzer yüzlerce belki de binlerce örnek var ama malesef bunu ne içişleri bakanı bilir ne de onların emrinde çalışan bürokratlar. Onlar ancak makam ve mevkiilerini polis durdurunca ''SEN BENİM KİM OLDUĞUMU BİLİYORMUSUN'' diyerek göstermeye calışıyorlar. İşte bu şartlarda calışıyor polisimiz. Peki kimin için ve ne için...

MANŞETLER

Ergenekon palavrası

2008-09-26T16:44:00.001-07:00

Şafak Tomruk 27 Eylül 2008
classicmusic@mynet.com

AKP'li çevrelerce yüzyılın davası diye nitelenen ve her sıkıştıklarında gündem değiştirmek için başvurdukları, ayrıca Ulusal cepheyi, Atatürk'çüleri sindirmek ve gözdağı vermek amacıyla ortaya attıkları Ergenekon palavrası artık iyice sulandı. İşe birazda magazin katmak için Sisi lakaplı eski polis ile Nurseli İdiz gibi isimleride kullanan, hatta Fatih Ürek isminin de arada geçtiği davada Aziz Nesin'lik konular ortaya çıkıyor.

Keriz Feneri (Deniz) rezaleti ile yaptıkları yolsuzluğun içine gırtlaklarına kadar batan, Alman Mahkemelerinin uyarılarına rağmen Türkiye içindeki elebaşlarına dokunamayan, RTÜK Başkanı Zahid Akman'nın hakkındaki yolsuzluk iddialarına karşı duyarsız kalan bu adamlar, ne yazık ki halkımızın gözünün içine baka baka her türlü yolsuzluğu sergilemeye alenen devam ediyorlar.

Bu saçma dava ile Atatürk'çüleri sindirmeye çalışan faşist AKP iktidarı ve onun F tipi (Fethullah) ajanları umduklarını asla elde edemeyecekler. Tarih boyunca vatan haini olarak anılacaklar. Her türlü yolsuzluğun, gericiliğin ve satılmışlığın kaynağı olan bu adamlar, gün gelecek kaçacak delik arayacaklar.

Türk halkını fakirleştirip, sadaka ekonomisiyle kendilerine mahkum eden, onları kullanıp faşist iktidarlarını sürdürmek için, garip gurebanın yanındayız pozunu takınan bu aymazlar mutlaka cezalarını anayasal kanunlar çerçevesinde görecekler. Bunların hesabını er veya geç mutlaka vereceklerdir.

MANŞETLER

MEHMETÇİK VAKFI

AKP kabusunun sonu yaklaştı

2008-09-23T17:23:00.000-07:00

Şafak Tomruk 24 Eylül 2008
classicmusic@mynet.com

Bir Ergenekon palavrası daha… gündem değiştirmeye çalışan AKP Hükümeti iyice saçmalamaya başladı. Nurseli İdiz, Seyhan Soylu "Nam-ı diğer adı Sisi" gibi magazin dünyasının isimlerini ortaya katarak arabesk bir dava konusu ortaya çıkarttılar. Şöyle bir düşünün; Sisi Ergenekon neferi. Buna kargalar bile gülmez.

Ayrıca Başbakan, medyayı karşısına almış, horozlanarak gündemi değiştirmeye çalışıyor. Deniz Feneri rezaletinin önünü böyle kesmeyi düşünüyor ama artık eski çamlar bardak oldu. Bundan sonra fanatik müritlerinin dışında kimse inanmıyor bunlara. Şunu unutmasınlar ki medya ile uğraşan çok hükümetler gördüm, hepsi tepetaklak tarihin karanlık sayfalarında naçiz yerlerini aldılar.

Bugün gittiğim sağlık ocağında, AKP'ye oy vermiş belediye işçisi ve emekli bir vatandaşımızın konuşmasına şahit oldum. İşçi vatandaşımız çok açık şekilde sunturlu bir küfür ile karışık şöyle dedi; ''Bir daha bu partiye oy verirsem benim ağzıma etsinler.Din, iman, müslümanlık numaralarıyla milleti kazıklamaya çalışıyorlar, bunların dini imanı para olmuş'' dedi. Bende bu vatandaşımıza "Günaydın, sabah şerifleriniz hayırlı olsun efendim" demekle yetindim. Ne de olsa kış uykusundan yeni uyanmıştı.

Emekli vatandaşımız ise bu duruma gülerek, ''Tayyip efendi Doğan Holding gazetelerine boykot ilan etti. Ben Aydın Doğan'ı ve medyasını sevdiğimi pek söyleyemem ama inat olsun diye hergün beş ayrı gazetesini birden alacağım'' dedi.

Duruma bakıyorum da, bunların arkasından iyi rahmet okunmaya başlandı. Artık geri dönülmez bir yola girdiler. Erdoğan’ın bu sert çıkışları hızlı düşüşün çırpınışları gibi. Halkımıza şimdiden hayırlı olsun.

MANŞETLER

WOWTURKEY SİTESİ MEHMETÇİK VAKFINA TAHAMMÜL EDEMİYOR

RESMEN PKK YI SAVUNUYORLAR

İŞTE ÇARPICI BİR BELGE DAHA

Türkiye neden gericiliğin pençeleri arasına düştü

2008-09-15T18:20:00.000-07:00

Şafak Tomruk 16Eylül 2008

classicmusic@mynet.com

Modern ve Laik Cumhuriyetimizi kuran ulu önder Atatürk, uzun mücadeleler sonunda ona inanan halkı ile beraber elele verip bir yandan dış ve iç düşmanlarla savaşırken, öte yandan devrimlerini hayata geçirmişti.

Osmanlı imparatorluğunun küllerinden yeni bir ulus yaratmak hiç kolay olmadı. Çünkü dışarıdan bizi parçalamaya çalışan düşmanlarla birlikte hareket eden içimizdeki hainlerle topyekün mücadele ederek başarı kazanmıştı Gazi Mustafa Kemal.

Ne yazık ki İnönü' den sonra gelen iktidarlar kısa ve uzun vadeli programlarla gericiliğin ve yobazlığın tohumlarını ekmeye başladılar. Demokrat Parti döneminde başlayan bu gericilik hareketleri, 12 Eylül darbesi ile palazlanmaya başlayarak bugünkü AKP iktidarı sayesinde ayyuka çıkmış oldu. Artık emperyalist, faşist güçlerle birlikte hareket eden içimizdeki hain ve yobaz güruhu yüzünden modern bir devlet olmak yolundan saparak gericiliğin ve yobazlığın pençeleri arasına düştük.

Önce ekonomik olarak zayıflatıldık.Tarikat vakıfları ile AKP' li belediyeler birlikte hareket edip, zor duruma düşen halkımıza iyilik meleği gibi görünerek, ''bu devletin yapamadığını bizler yapıyoruz, Laik Cumhuriyet sizi düşünmüyor'' fikirlerini aşılamaya başladılar. Neden bu duruma geldik diye sorgulayamayacak duruma düşen toplum bu yobaz çevrelerin fikirlerini benimsemeye başladı. İşsizlik ortamından palazlanan fakirlikle birlikte, sosyal devlet güvenceleri ortadan kaldırılınca bunalıma düşen halk, Laik Cumhuriyetten umudunu keserek, gerici fikirlerin pençeleri arasına ve cemaatleşmeye yöneldi. İşte Fethullahcılık, Nakşibendiçilik, Süleymancılık ve bunun gibi diğer yobaz akımlar ortalığa hakim olmaya başladı. İnsanlara sadaka yardımları yapılarak kendilerine bağlandı.

Şimdi bu duruma gelen ortam, Atatürk' ün hedeflerinden saparak hızla çağdışı bir ülke olmak yönünde hızla ilerliyor. Ama bizler her zaman Atatürk' ün hedeflerinden ödün vermeden, bıkmadan, usanmadan gerçekleri toplumumuza anlatmaya ve onları aydınlatma devam edeceğiz.

MEHMETÇİK VAKFI

Kevser Çakır ve Nuray Bezirgan

Yandaş medya

2008-09-12T20:14:00.000-07:00

Şafak Tomruk 13 Eylül 2008
classicmusic@mynet.com

Tayyip Erdoğan’ ın yolsuzlukla mücadele konusunda “yolsuzluğa damardan girdik” ifadelerinin ardından Deniz Feneri rezaleti ortaya çıktı. Kendilerini sözde “yüzyılın iyilik hareketi” olarak nitelendiren bu dernek yöneticilerinin Almanya’ da yargılandığı mahkemede ortaya çıkartılan iddialarda Recep Tayyip Erdoğan’dan Binali Yıldırım’a kadar pek çok AKP’linin adı geçiyor.

Yolsuzluk iddianamesi ile gündeme gelen RTÜK başkanı Zahid Akman’ın ismi de Almanya’ daki mahkeme tutanaklarında şirketin kuryesi olarak geçerken, Başbakanında ismi yer alıyor.

Deniz Feneri skandalı hükümet yandaşı basın tarafından her zamanki gibi görmezden geliniyor. Yeni Şafak, Anadolu’da Vakit ve Milli Gazete, Türkiye’deki Deniz Feneri Derneği’nin genel başkanı Engin Yılmaz’ın Ankara’daki iftar yemeği sırasındaki açıklamalarına yer verirken, Zaman, Bugün ve Sabah gazeteleri yolsuzluk iddialarına yer vermeyerek işlerine gelmediği için haberleri görmezden geldi. Vakit gazetesi Deniz Feneri’nin yalanlama haberini girerken, Yeni Şafak gazetesi, derneğin konu ile ilgili açıklamasını “Müsterih olunuz” başlığı ile verdi. AKP tetikçisi Taraf gazetesi ise bu konuda nesnel bir haber vermek yerine, haberi yalnızca bir Deniz Baykal açıklaması olarak sayfalarına taşıdı. Anlaşılan Taraf gazetesi editörleri, okurlarının olayı yargıya intikal etmiş, uluslararası boyutu olan bir dolandırıcılık vakası değil de, muhalefet iddiası gibi düşünmelerini istedi.

Ne yaparlarsa yapsınlar bu ağır dolandırıcılık şaibesinin altından kalkamayacaklar ve alınlarında koskocaman bir kara leke olarak kalacak değerli okurlar.

MANŞETLER

MEHMETÇİK VAKFI

Yolsuzluklar ve AKP

2008-09-10T16:14:00.000-07:00

Şafak Tomruk 11 Eylül 2008
classicmusic@mynet.com

Sevgili okurlar,yazılarıma başladığım son dört günde Ankara'nın Keçiören bölgesindeki AKP'li belediye terörünü yazmıştım. Bu yazı serisini yazmaya başladığım ilk gün Deniz feneri yolsuzluğu, hemen ardından da Gaziantep belediyesindeki yolsuzluk iddiaları ortaya atıldı. İddia derken resmen belgeli bir soygundan bahsediyorum. Yolsuzlukların üzerine gideceğim, tam gırtlağından yakalayacağım naralarını sıkan Recep Tayyip Erdoğan'nın Boşbakanlığında AKP hükümeti hedef saptırmak için Doğan Medya Gurubu ile kavgaya başladı. Hemde şantaj yapmak suretiyle bunu yaptı. Şantaj yapmanın kanunen suç olduğunu bildiği halde.

Dün Keçiören' deki eşkiyalıkla ilgili yazımı bitirirken şöyle demiştim;
''Bu konu burada noktalansa bile AKP iktidarı tepemizde durdukça, muhtemelen daha pek çok buna benzer olaylarla karşılaşacağız.''

Gerçi Doğan gurubu ile kapışması iyide oldu sayılır,bu sayede hepimiz dönen dolapları,kirli çıkar ilişkilerini bir bir görmeğe devam edeceğiz. Tek sesli medya yaratma gayretleri, muhalif sesleri susturma çabaları ile kafa yoran iktidar,menfaat ayrılığı ortaya çıkınca Doğan gurubuna saldırdı. Daha önce ahbap çavuş ilişkileri ile yürüyen bu birliktelik artık sona geldi gibi görünüyor. Doğan gurubu yapılan yolsuzlukları,gericiliği görmezden geliyor, AKP' de istedikleri ne varsa herşeyi sorumsuzca peşkeş çekiyordu.

Alman yargısının çarşaf çarşaf yayınladığı belgelerle, sanıkların itiraflarıyla büyük bir yolsuzluğu açıklarken bizim savcılarımızdan, hukuk sistemimizden tık yok. Daha ne bekleniyor. Bu gibi yolsuzluklar başka ülkelerde bomba etkisi yapar,anında hükümetler istifa ederler, ama burası artık yüce Atatürk'ün kurduğu Laik Cumhuriyet hedefinden saptığı için her şey olabiliyor.Evet Anayasamızda Türkiye Cumhuriyeti Laik, Üniter bir Hukuk Devletidir diye tanımlanıyor ama tüm bu gördüklerimiz öyle bir intiba bırakmıyor.Ulusumuzun tek kurtuluşu,raydan çıkan bu durumu tekrar rayına oturtarak anayasamızda yer alan Türkiye Cumhuriyeti Laik, Üniter bir Hukuk Devletidir tanımlamasını tekrar hayata geçirmektir. Anayasal ve yasal yollardan tüm bunlarla mücadele ederek, el ele vererek bunu başarabiliriz. Lütfen Atatürk' ün 1927 yılında söylediği gençliğe hitabesini bir kez daha düşünerek, sindirerek okuyalım.

Atatürk'ün gençliğe hitabesi

Şeriat özlemi 4

2008-09-08T15:49:00.000-07:00

Şafak Tomruk 9 Eylül 2008

classicmusic@mynet.com

Değerli okurlarımız;Keçiören rezaleti yazımızın dördüncü ve son bölümüne geldik. Bu konu burada noktalansa bile AKP iktidarı tepemizde durdukça, muhtemelen daha pek çok buna benzer olaylarla karşılaşacağız. Çünkü dış devletlerin maşası durumuna gelen AKP iktidarı ve yandaşları, dayatılan ılımlı islam safsatasını geçerli kılabilmek için daha buna benzer ayak oyunlarına başvuracak, bundan yüz bulan gericiler Keçiören' de estirdikleri baskıların daha ağırlarını yapmaya çalışacaklar ama karşılarında Atatürk'cü kadrolar kaya gibi sağlam durdukça kirli emellerine asla ulaşamayacaklar.

Yeni Aktüel Dergisinde Onur Yazıcıoğlu - Emre Ünsallı tarafından yayınlanan araştırma yazısını yayınlamamın tek nedeni, dönen dolapları bir kere daha gözler önüne sermekti. Sizlerde çevrenizde oluşabilecek olası olumsuzluklar karşısında yasal platformlarda mücadele etmelisiniz. Bunun dışında başka kurtuluş şekli yoktur. Kardeş kavgasının önüne geçebilmenin tek yolu Laik Cumhuriyettir. Bizlere düşen ise Atamızın bu naçiz emanetini titizlikle ve hassasiyetle korumak ve yeni nesillere onurla teslim edebilmektir. Hepinize teşekkür ederim.

“Tetikçi, özel kalemde…”

* Ağabey Hasan Yıldırım’ın anlattığına göre cinayeti üstlenen ve o dönemde “A Takımı”nın başı olarak bilinen Abdülkadir Yaşartürk Emniyet’te “Biz başkanımızdan direkt emir alırız. Tek başımıza hareket etmeyiz. O gün de başkanımızın talimatıyla Ovacık’a geldik” diye ifade veriyor. Yıldırım, dönemin Emniyet Müdürü Ali İhsan Kavak’ın daha sonra Susurluk çetesiyle de bağlantılı olduğunun anlaşıldığını ve usulsüz bir baskından sonra görevden alındığını söylüyor. Cinayet sırasında havaya ateş ettiği tespit edilen bir diğer isim olan Hakkı Şener’se bugün Keçiören Belediye Başkanı Turgut Altınok’un özel kalem müdürlüğünde çalışıyor.

* Bu cinayetin ardından bölge halkı “A Takımı”na karşı direnişe başlamış. Hasan Yıldırım o dönemde yaşananları şu şekilde anlatıyor: “Biz dokuz kardeşiz. Kitle örgütlerinde çalışıyoruz. Önce yasalar ve kanunlarla hareket ettik, baktık olmadı, onların dilinden konuşmaya başladık. Beş yıl boyunca mücadele böyle sürdü. Onlar bize zarar verdiyse biz de onlara zarar verdik. Polis de müdahale edemeyeceğini anlayınca aradan çekildi. Keçiören’in sol ağırlıklı mahallelerine, Yunusemre Caddesi, Yükseltepe, Aktepe’nin belli bölgelerine belediye araçları sokulmadı. Her gittikleri yerde kavga çıkmaya başladı. Belediye adamlarını koruyamamaya başladı. Daha sonra bunlar gidip Antalya’dan bir ekip getirdi. Tahsin Pehlivanoğlu’nun önderliğinde Sedat Peker’in adamlarını getirdiler. Önce yine pazarlarda göründüler, başta şiddet eylemi yapmıyorlardı. Ancak son 1,5 yıldır olaylar yine yükselmeye başladı.”

* Keçiören ilçesinde yürüttüğümüz araştırmalar sırasında karşılaştığımız insanlar da bu bilgileri onaylar nitelikte farklı olaylar anlattı. İsminin açıklanmasını istemeyen bir Keçiören sakini, Metin Şahin olayından bir gece sonra başından geçenleri anlattı. Mağdur söze muhafazakâr bir aile mensubu olduğunu ve ne içki ne de sigara kullandığını belirterek başladı. Olay şöyle gelişmiş: “Bir arkadaşımın arabasıyla parka gittik. Arabanın içinde kola içip konuşuyorduk. O sırada belediyenin üç arabası geldi. Ortalığı kolaçan ettiler. Sonra yanımıza gelip ‘Buradan çabuk gidin’ dediler. ‘Ne içiyorsunuz?’ diye sorunca ‘kola içiyoruz’ dedik. Kolayı kontrol ettiler ve ‘Arabayı çekin’ dediler. Arabayı çekerken araba stop etti. Geri gelip ‘Siz niye gitmiyorsunuz?’ dediler. Arabanın stop ettiğini söylerken birden ‘Neden el kol hareketi yapıyorsunuz bakayım’ deyip küfürlerle bizi tartaklamaya başladılar. Kafamızı cama vurdular. Biz ‘Gidiyoruz abi, vurmayın’ diyoruz ama 10 kişilerdi ve dinlemeden vuruyorlardı. Telsizleri ve copları vardı. Evimize yakın bir yerde bulunmamıza rağmen başımıza böyle bir olay geldi. ‘A Takımı’nı hep duyuyordum ama ilk kez karşılaştım. Arkadaşım ‘Hemen uzaklaşalım buradan’ dedi ve gittik.”

* Bir diğer mağdur Hasan Kalender ise Etlik Parkı’nda bir arkadaşıyla otururken başından geçenleri şöyle anlattı: “Saat 23.00 sularında parkın çay bahçesinde oturduk, çay içiyorduk. İki kişi geldi, ‘Burada oturamazsınız’ dediler. ‘Burası çay bahçesi nerede oturacağız, siz kimsiniz’ diye sorduğumuzda ‘A Takımı’ olduklarını biliyorduk ama onların kendilerinin söylemelerini bekledik. ‘Biz buranın görevlileriyiz burada oturamazsınız’ dediler. Sonra ayrıldılar. Biz çayımızı içerken daha kalabalık geldiler. Ellerinde sallama satır denen bıçaklar vardı. Kalkmak zorunda kaldık. Onların burada kendi kuralları var. Bir kadınla bir erkek oturunca ya da kendilerine benzemeyen insanlar biraradayken hemen uyarıyorlar.”

* Olan biteni çok farklı ağızlardan dinledik. Bütün anlatılanlarda, olayların yeniden tırmanmasının altında Turgut Altınok’la Melih Gökçek’in, Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığı için parti içinde verdikleri mücadelenin yattığı ifade ediliyor.

* Şehrin dört bir yanını şantiyeye çeviren Melih Gökçek, belediyecilik hizmetlerini ön plana çıkararak, Turgut Altınok’sa Keçiören’deki “ilkelerini” tüm kente yayacağını vaat ederek kamuoyu oluşturmaya çalışıyor.

Tanık olduk!

* Bu satırlarda sizlere çok gizli bilgilerden söz etmiyoruz. Keçiören sokaklarında dolaştığımız iki gün boyunca, gördüklerimiz, dinlediklerimiz ve şahit olduklarımızı aktarıyoruz. Bu bilgilere ulaşmak için sokaktan geçen üç kişiyle konuşmanız yeterli. Ancak bu bölgede özel konutu bulunan Başbakan’ın ve Keçiören bölgesinden milletvekili olan İçişleri Bakanı Beşir Atalay’ın olan bitenden haberi yok gibi görünüyor. Bu sokak çetesinin Keçiören Belediyesi tarafından beslendiği ve elemanlarının günlük yevmiyesinin 5 YTL + ekmekarası köfte + bir paket Marlboro marka sigara olduğu söyleniyor. Çete kurmanın bu kadar ucuz olduğu bir ortamda, hukukun ve Emniyet’in devre dışı kaldığı bir yerde, özgürlüğü ve demokrasiyi kim savunacak diye sormadan edemiyoruz…

MANŞETLER

Fetoş belgeseli

Şeriat özlemi 3

2008-09-07T15:13:00.000-07:00

Şafak Tomruk 8 Eylül 2008
classicmusic@mynet.com

Yeni Aktüel dergisinde yayınlanan ve Keçiören Belediyesi tarafından toplumu sindirmek amacıyla şeriat provası yapan Turgut Altınok ve çetesinin terör benzeri uygulamaları sonucunda ortaya çıkan rezalet boyutundaki olayları izlemeye devam edelim.

Daha önce MHP' li olan, sonradan dönerek AKP' li olan bu elebaşı ve çetesi Türkiye Cumhuriyeti Başkent' inde köpeksiz kalmış köyün eşkiyaları gibi ortada gezmektedirler. Onlara bu cesareti veren ise ne yazıkki AKP iktidarı ve onun gerici, faşist uygulamalarıdır.

Sokak timleri:

* Keçiören’de sürüp giden bir zabıta baskısı, kulaktan kulağa yayılıyor uzun zamandır. 1994 yılında göreve gelen Keçiören Belediye Başkanı Turgut Altınok’un oluşturduğu söylenen “A Takımı” adındaki sokak timleri ise 1995 yılında Erdal Yıldırım isimli 22 yaşındaki solcu bir genci öldürerek isimlerini duyurmuştu. Bu nedenle olayın “A Takımı”yla bir ilgisi olup olmadığını merak ediyor ve Şahin ailesinin, Belediye Başkanı Turgut Altınok’la bir sorunlarının olup olmadığını soruyoruz. 2001 yılına kadar Pirfani Şahin’in Aktepe Stadı’nın karşısında yer alan ve belediyeye ait olan araziyi kiralayarak işlettiği çay bahçesinin, bu tarihte “A Takımı” eliyle yerle bir edildiğini öğreniyoruz sorumuz üzerine. Bunun ardından eski bir belediye çalışanı olan Pirfani Bey, Turgut Altınok’a dava açıyor ve açtığı tazminat davasını kazanıyor. O gün bugündür gerek zabıta ekipleri, gerek “A Takımı” isimli çete aracılığıyla dayak olayının gerçekleştiği GEMPAŞ Tekel Bayi’ne düzenli olarak baskınlar düzenleniyor ve ceza kesiliyor. Pirfani Şahin’le Turgut Altınok arasında da 2001 yılından bu yana, sürekli, çeşitli sebeplerden davalar görülüyor. Şahin bu davaların büyük çoğunluğunu kazanıyor.

* Dayak olayının gerçekleşmesinden bir hafta kadar önce Tekel alışverişi yapmak üzere Metro Grossmarket’e giden Metin Şahin, burada Belediye Başkanı Turgut Altınok’la karşılaşıyor. Aralarında geçen diyaloğu Metin Şahin şu şekilde anlatıyor: “Aldıklarımızı otomobile yüklerken eşim ‘Coşkun geçiyor baksana’ dedi. Coşkun, Başkan Turgut Altınok’un koruması. Koruma, marketin arkasındaki börek- çay yenip içilen yere oturdu. O an Başkan’la göz göze geldik. Nezaketen yanına gidip bir ‘hoş geldin’ diyeyim dedim. Çünkü tanışıyoruz. Yanına gittim tokalaştım, sandalye çekip yanına oturdum.”

“Hiç kafanı yorma, şeriat gelince her şey hallolacak”

* Metin Şahin’in ifadesine göre, işte o sırada Belediye Başkanı Turgut Altınok ve Metin Şahin arasındaki konuşma birden çok sert bir hal almaya başlıyor. “Başkanla oturup konuşuyorduk, o ara; ‘Lan niye saatine uymuyorsun? Dükkânını geç kapatıyorsun’ dedi. ‘Turgut Bey’ dedim, ‘niye lan diye konuşuyorsunuz’? Yanımda eşim ve birkaç tane daha insan var. ‘Hiç kafanı yorma, hepsi hallolacak’ dedi. ‘Ne hallolacak’ diye sorduğumda, ‘Çok yakın zamanda şeriat gelecek tepene çökecek. O zaman dükkânını 11’de kapatmasını öğreneceksin’ dedi. Ben de ‘Eğer şeriat gelir de tepemize çökerse, biz de ayağımızı ona göre uzatırız’ dedim. ‘Bizim tepemize şeriat çökerse, sizin de tepenize çökecek birileri olur’ dedim. Bunun üzerine ‘Terbiyesizlik yapma! Kalk masamdan!’ diye başlayan hakaretlerle beni masasından kovmaya çalıştı. Kalkarsın kalkmam tartışması olduktan sonra ‘Sen kalk diyorsun diye kalkmıyorum, yanımda eşim var, o sebepten kalkıyorum’ diyerek arabama doğru yürümeye başladım. Arkamdan hâlâ bağırıp hakaret ediyordu. Arabaya binip giderken, Altınok’un koruması Coşkun ağabey koştu yetişti arabayı durdurdu. ‘Metin hayırdır? Niye öyle konuştun Başkanla?’ deyince, ‘Ya ne kadar anlayışsız Belediye Başkanı. Adam köpeği azarlar gibi azarlıyor. Ben nezaketen yanına gidip hoş geldin dediğim halde neler yapıyor Coşkun ağabey’ dedim. Sonra da oradan ayrıldım.”

* Metin Şahin olayının detayları bu şekilde. Konuyu bir de mahalleliden dinliyoruz. “Neden böyle oldu” diye vatandaşlara sorduğumuzda resim şekillenmeye başlıyor. Turgut Altınok 1994’te göreve geldikten sonra Tekel bayilerine 23.00’ten sonra açık kalma ruhsatı çıkarmamış. Oysa Pirfani Şahin, 1994 öncesinde aldığı ruhsatı kullanıyor; gece 01.00’e kadar bayiyi açık tutma yetkisine sahip. Yine Turgut Altınok döneminde Keçiören’de bulunan altı tane içkili mekân (bar ya da meyhane) zabıtaların kestiği cezalardan yılarak işletmelerini kapatmış. Dolayısıyla Keçiörenlilerin gece geç saatlere kadar içki alabileceği tek yer olarak GEMPAŞ kalmış. İçki almak için gece kapıda kuyruklar oluşunca da “A Takımı” ve belediyenin zabıta ekipleri işi bu noktaya kadar getirmiş. Turgut Altınok döneminde olan biteni farklı ağızlardan dinleme yoluna gidiyoruz. Keçiören bölgesinden milletvekili olan CHP Genel Başkan Yardımcısı Yılmaz Ateş, mikrofon tuttuğumuz isimlerden bir tanesi.

* Ateş, Turgut Altınok yönetiminin Keçiören’de bir korku imparatorluğu kurduğunu söylüyor. Yılmaz Ateş’in anlattıklarına göre, Altınok Belediye Başkanı olduktan sonra (1994’te ilk defa MHP’den seçilmişti) Keçiören’de kendisine oy vermeyen Alevilere baskı uygulamaya başlamış. “A Takımı” adını verdiği silahlı bir çete oluşturmuş, Alevi esnafa düzenli cezalar kesilmeye ve şiddet uygulanmaya başlamış. Ateş, 1995 yılında “A Takımı” eliyle işlenen cinayette, Keçiören Halkevleri bünyesinde yer alan Erdal Yıldırım’ın öldürülmesini hatırlatıyor ve bu cinayetin ardından Keçiören’de “Turgut Altınok’un yarattığı terör nedeniyle huzur ve barış ortamının kalmadığını” söylüyor.

Sosyal demokratların iç çekişmesi Altınok’un yolunu açtı:

* Keçiören nüfusunun yaklaşık yüzde 40’ını Aleviler oluşturuyor. 1994 yerel seçimlerinde MHP’nin büyükşehir adayı Turgut Altınok’la, Refah Partisi büyükşehir adayı Melih Gökçek bir seçim ittifakına giriyor. Bu ittifak doğrultusunda Turgut Altınok, Keçiören Belediye Başkanlığı için aday oluyor ve onun seçmenleri de Büyükşehir seçimlerinde Melih Gökçek’i destekliyor. Aynı seçimde SHP ve CHP, Keçiören için ayrı ayrı Erzurumlu ve Alevi birer aday gösteriyor. SHP adayı 46 bin, CHP adayı 22 bin oy alıyor. Sandıklardan hem SHP hem CHP’ye basılmış 15 bin adet de tepki oyu çıkıyor. Bu pusulaların büyük çoğunluğunun üzerinde “Allah belanızı versin” yazısı tespit ediliyor. Bu oy bölünmesi sonucu Turgut Altınok, Keçiören Belediye Başkanlığı’nı kazanıyor. Keçiören halkının anlattıklarına göre, bu dönemden sonra Altınok, bir yandan ilçe halkına düzenli gıda ve kömür yardımına başlarken bir yandan da oluşturduğu “A Takımı” isimli sokak timi aracılığıyla baskı oluşturuyor. İşte anlatılanlar… “A Takımı” ilk icraatlarına Aktepe Semti’ndeki pazar yerinde başlıyor. Yüksek sesle satış yapan pazar esnafına ortalık yerde saldırılarda bulunuluyor. “A Takımı” bu müdahaleleri halka “Size laf atılmasını önlüyoruz” diye açıklıyor. “A Takım” icraat alanını giderek genişletiyor. Ve 1995 yılında Erdal Yıldırım’ın öldürülmesiyle beraber “A Takımı”nın ismini tüm Türkiye duymuş oluyor. İşte bu sürece ait ayrıntıları edinmek için Erdal Yıldırım’ın ağabeyi Hasan Yıldırım’la görüşmeye gidiyoruz.

* Cinayete sebep olan olaylar zinciri, bir gecekondu semti olan Keçiören’in Ovacık mahallesinde başlıyor. 1993 yılında bölgedeki gecekonduların yapılaşmasını önlemek üzere alınan karar gereği üzerine mülkiyeti olmayan arazilerdeki gecekondular 660 kişiye bedeli ödenmesi şartıyla veriliyor ve bu kişilerin şehir planına uygun şekilde evlerini yeniden yapmalarına izin veriliyor. Turgut Altınok göreve geldikten sonra, “Kendin Yap Sitesi” adı verilen bu proje çerçevesinde yapılan inşaatlar için yıkım emri çıkarıyor. Bu yıkıma karşı Keçiören Halkevleri tarafından direniş başlatılıyor. Direnişin içindeki önemli isimlerden biri de Erdal Yıldırım. İşte bu minvalde gelişen olayları ağabey Hasan Yıldırım şu sözlerle anlatıyor: “Turgut Altınok bir dönem Ülkü Ocakları Genel Sekreterliği yapmış bir adam. Öyle sıradan biri değil. Bilirsiniz 80 öncesinde Ülkü Ocakları ya karakolun ya da jandarmanın yanında bulunurdu. Başkan ve başkan yardımcılarının çoğu da MİT’in adamlarıydı. 1995 yılında ‘A Takımı’ arabalarla mahalleye sık sık geliyordu. Ben de o dönemde Keçiören Halkevleri Başkanlığı yapıyordum. Babam ve biraderim bir gün yolda beraber yürürken üstlerine araba sürdüler. Polise telefon edip şikâyet ettik. Polis yerine bir eskort geldi. Biz polisiz dediler. Arkasında da ışıkları söndürülmüş iki belediye aracı daha vardı. Birkaç kişi yanına yaklaştık. Silahlara sarıldılar. Oradaki vatandaşlardan bazıları ‘Polis bize neden kurşun sıkıyor’ diye sordu. Olayı bilmesek ‘polis geldi bize kurşun sıktı’ diyecektik, Gazi olaylarının bir benzeri gibi görünecekti. Sonradan 657’ye bağlı olmadıkları da ortaya çıktı. Altınok’un kurduğu belediyenin temizlik şirketlerinde çalışan kişilerdi.”

Bugünkü yazımız biraz uzun oldu ama konu bütünlüğü açısından bu şekilde yayımlamak zorunda kaldım sevgili okurlar. Yarın bu yazımızın son bölümü ile karşınızda olacağız ama ülkemizde binlerce problem olduğu için başka konularla yine beraber olacağız.

1990' lı yıllarda piyasaya çıkan bu adamlar bugün AKP iktidarı sayesinde Ankara Büyükşehir Belediyesi başkanlığına adaylık koymaya çalışarak Keçiören' de uyguladığı tedhiş ve sindirme politikasını Ankara' da uygulamaya çalışacağından kimsenin şüphesi olmasın. Bu nedenle çok uyanık ve dikkatli olmalıyız, karşılarına tek adayla ve güçlü bir isimle çıkarak bunların karşısında durmalıyız. CHP yönetiminin daha önceki seçimlerde yaptığı gibi seçilemeyeceğini bile bile başka adaylar ortaya çıkararak bu eşkiya gurubuna Ankara' mızı altın tepsi içinde yeniden sunmamalarını temenni ediyorum.

MANŞETLER

AT KADAR OLAMADIK UYAN TÜRK EVLADI

Şeriat özlemi 2

2008-09-06T16:20:00.000-07:00

Şafak Tomruk 7 Eylül 2008
classicmusic@mynet.com

Şimdi gelelim güvenlik kamerasının kaydettiği dayak faslına. Aslında bu tip olaylar ilk değil fakat Ankara gibi büyük illerde pek olmuyordu. Hiç şaşırmamak lazım. ABD' ci ve AB' ci faşist AKP iktidarından yüz bulan gerici güçler mahalle baskısını arttırarak sürdürüyor. Keçiören Belediyesi de bunlardan sadece biri.

Aşağıda okuyacağınız yazıda Yeni Aktüel dergisinde yer alan konunun devamında şehir eşkiyalığının nasıl yapıldığını göreceksiniz. İktidara sırtını dayamış bu katil ruhlu güruhun başı, şimdide Ankara Büyük Şehir Belediyesi başkanlığına oynuyor. Böyle iktidara böyle başkan adayları da çok yakışır. Kaşar ağası İ. Melih Gökçek' ten sonra Turgut Altınok. Ne güzel değil mi?

Kaşar ağası dedim de aklıma geldi. İ Melih Gökçek,Ardahan' ın bir ilçesinde 2000' li yılların başında kaşar ağası seçilmişti. Bu bir dip not olarak aklınızda kalsın.

Güvenlik kamerasının kaydettiği dayak:

* Aslında “fısıltı gazetesi” Ankara’nın Keçiören ilçesindeki bu tür “dayak” haberlerini sürekli vermekteydi. Sonunda, 14 Ağustos gecesi dükkânını kapatmadığı gerekçesiyle Metin Şahin’in belediye zabıtaları tarafından hastanelik edilmesi ve görüntülerin ATV’de yayımlanması üzerine tüm gözler 1 milyon insanın yaşadığı ilçenin belediyesine döndü. Biz de Yeni Aktüel ekibi olarak işin içyüzünün ne olduğunu merak edip GEMPAŞ Tekel Bayi’nin yolunu tuttuk. Dükkâna vardığımızda ilk olarak belediye zabıtalarının acımasız saldırısına uğrayan Metin Şahin’in babası Pirfani Şahin’in ağzından olayın detaylarını dinledik. Baba Şahin; olay gecesi saat 20.00 sularında dükkândan çıkıp yemek için eve gittiğini, dükkânı da oğluna bıraktığını söylüyor. Gece 22.45 sularında bir arkadaşı Pirfani Şahin’i telefonla arıyor. Telaşlı bir sesle gelen haber, bir babanın oğluyla ilgili duymak isteyeceği son cümlelerdir herhalde: “Amca yetiş, Metin’i öldürüyorlar!”

* Daha sonra Pirfani Bey’le birlikte, Metin Şahin’in hasta yatağında istirahat ettiği evlerine gidiyoruz. Metin Şahin’i, olayın üzerinden bir hafta geçmiş olmasına rağmen oldukça kötü bir durumda buluyoruz. Dışarıdan bakıldığında rahatlıkla görülen fiziksel darbe izlerinin yanı sıra, saldırının psikolojik etkileri de Metin Şahin’de net bir şekilde fark ediliyor. Metin Şahin, bizim kendisiyle görüştüğümüz günden (20 Ağustos 2008) iki gün önce konuşurken kekelemeye başlamış. Doktoru zaman içinde bu tip etkilerin olacağını ama tekrar düzeleceğini söylemiş. Kendisine konuşmak istemezse bunu anlayışla karşılayacağımızı söylememize rağmen, olan biteni anlatmak istiyor ve söze “Perşembe akşamüstü saat 22.45 civarıydı. Yanımda bir arkadaşım vardı” diye başlıyor. “Arkadaşım kendine çay doldurup dışarı kapının önüne çıktı. Ben de kendime çay doldurmak için yukarı çıktım. O sırada arkadaşım ‘Metin, iki tane belediye arabası geldi’ dedi. Aşağıya indiğimde Keçiören Belediyesi’ne ait Megane marka iki resmi arabayı gördüm. Araçları tanıyordum. Zabıta grup amirlerinin araçlarıydı. Ellerinde büyük sopalarla beni yıkmaya geliyorlardı. Ya beni yıkacaklar ya da başıma iş açacaklar. Çok korktum.”

* Belediye zabıtaları, müşterilerin dükkânı boşaltmalarını istemiş. Şahin de bu durumu fırsat bilerek güvenlik kamerasını çalıştırmayı akıl ediyor. Bu görüntüler ATV’de yayınlanınca da herkesin olaydan haberi oluyor.

* Metin Şahin dayak anını şöyle anlatıyor: “Dükkânın içine girip beni ellerindeki beysbol sopasıyla tezgâhın arkasına ittiler. Her şey orada başladı. Aklıma geldikçe titriyorum ve konuşamıyorum.” Biz de üstelemiyoruz. Metin Şahin kendini toparlayıp yeniden anlatmak istiyor ve tüyler ürperten bir tanımlama yapıyor: “Beni tezgâhın arka tarafına aldılar, infazımı orada yaptılar. (Burada biraz zorlanıyor. Söylediklerini birkaç kez tekrar ediyor) O arkadaş… Döven arkadaş… Ercan arkadaş… İçeri girerken bana arkamdan bıçak salladı. Sustalı bıçak o kadar büyük ki kaçarken tişörtümün içine girip iki parçaya ayırdı. Ama sokmak için salladı. ‘Seni öldüreceğim, senin yüzünden başımız belaya giriyor’ diye dövmeye başladılar. Ben çok korkuyorum. Kendim için değil, ailemden birine bir şey yapacaklar diye korkuyorum.” Olayların bu noktaya gelmesindeki nedenleri merak ediyoruz.

Sevgili Onuncu köy okurları; bu yazı birkaç gün daha devam edecek ve bu aymazların yaptıkları zulüm ve eşkiyalığın hangi boyutlara vardığını gösteren üçüncü bölümü yarın kaleme alacağım. Tekrar buluşmak dileği ile.

MANŞETLER

Şeriat özlemi 1

2008-09-06T04:34:00.001-07:00

Şafak Tomruk 6 Eylül 2008
classicmusic@mynet.com

Merhaba, Onuncu Köy okurları. Ben A. Şafak Tomruk. Bundan böyle aranızda olacağım ve gericiliğe, yobazlığa, vatan hainlerine ve liberal bozuntusu ikinci cumhuriyetçilere karşı yazılarımı bu sütunlarda yazarak milli mücadeleye bir nebzede olsa katkıda bulunacağım. Herkese teşekkür ederim.

Bugün bana gelen bir elektronik postada Ankara' nın Keçiören ilçesindeki belediyenin şeriat özlemi içinde,toplum üzerinde nasıl baskı oluşturduğunu irdeleyeceğiz. Bu gericilik özlemi ile dolu rezillikler AKP yönetimi altında nasıl palazlandığını bir bir ortaya koyacağız. Birkaç bölüm sürecek bu yazıyı hazırlarken Yeni Aktüel muhabirlerinin izlenimlerinede geniş ölçüde yer vereceğim.

Yeni Aktüel degisinin izlenimlerinden bir kaç alıntı ile konumuza başlayalım.

''Şeriat gelince her şey hallolacak!'' Keçiören korku ülkesinin AKP' li başkanından şok sözler bunlar.

* Türkiye geçtiğimiz hafta Ankara Keçiören'deki zabıta terörü ile çalkalandı. Yeni Aktüel ekibi iddiaları yerinde araştırdı ve akıl almaz bilgilere ulaştı... İşte şok eden ayrıntılar!

* Keçiören'in Aktepe semtinde 14 Ağustos gecesi belediye zabıtalarının Tekel bayii sahibi Metin Şahin'i öldüresiye dövmesiyle Keçiören Belediyesi ve Belediye Başkanı Turgut Altınok yeniden Türkiye'nin gündeminde. Belediye seçimlerinin yaklaşmasıyla Altınok'un kurduğu söylenen sokak çetesi "A Takımı" da halk üzerindeki baskıyı iyice yoğunlaştırmış durumda. Detayları öğrenmek için Keçiören'e gittiğimizde, "A Takımı"nın terörüne kendi gözlerimizle tanık olduk! İşte başkentten, korku imparatorluğu halindeki Keçiören'den tüyler ürpertici manzaralar…

* 20 Ağustos 2008. Saatler 22.20'yi gösteriyor. Ankara'nın Keçiören semtindeki Mehmet Çakıroğlu Parkı. Dergimizin İstanbul ofisine kadar ulaşan söylentilerin izinden geldik buraya. Biraz dolaşacak, "A takımı"ndan birilerine rastlamaya çalışacağız. Eğer becerebilirsek, fotoğraflayacağız…

* Yaklaşık 15 dakika kadar parkın içinde dolaşıyoruz. Bu park, Başbakan'ın evine yaklaşık 1,5-2 km. kadar uzaklıkta. Parka 10 metre mesafede bir polis karakolu, parkın içindeyse muhtarlık binası var. Muhtarlık binasının üzerindeki elektronik tabelada "Meskûn alanda silah kullanmayalım" yazısını okuyor, hayretler içinde kalıyoruz. Sağda solda oturan ailelerin arasından geçiyoruz ve 15 yaşlarında görünen iki erkek çocuğunun fısıldaşarak gezdiklerini görüp, yanlarına yaklaşıyoruz. Birinin diğerine, bu mahallenin çocukları olmadıklarını ve başlarına bir iş geleceğinden korktuğunu söylediğini duyuyoruz. İşte o sırada beyaz gömlekli, siyah pantolonlu 20 yaşlarında bir adam iki çocuğu parkla polis karakolunu ayıran duvarın dibine çekiyor. Yanlarına dört kişi daha geliyor. Beyaz gömlekli olan, gömleğinin içinden 1 metre uzunluğunda, 10 cm. kalınlığında kılıca benzeyen bir silah çıkarıyor. Daha önce duyduğumuz ve "sallama" adı verilen silahın ta kendisi bu! Diğerlerinden bir beyzbol sopası, bir cop ve bir sopa çıkıyor. Cop çocuklardan bir tanesinin sırtında patlıyor. Beyaz gömlekli haydut "Bir daha sizi burada görmeyeceğiz!" diye bağırarak iki çocuğa da birer tekme savuruyor. Karakoldan dönüp bakan kimse olmuyor. Olayın gerçekleştiği yere yaklaşık beş metre mesafede oturan bir grup da, sanki hiçbir şey olmuyor gibi gülüp eğlenmeye devam ediyor. Çocukları parktan uzaklaştırdıktan sonra "A Takımı" elemanları parkı terk edip, 06 EBT 23 siyah plakalı bir Renault 12 Toros'a biniyorlar. Sonradan öğrendiğimize göre; 06 EBT 03, 06 EBT 11, 06 EBT 13, 06 EBT 23, 06 EBT 24 (EBT harflerinin "En Büyük Turgut" anlamına geldiği de söylentiler arasında) plakalı belediye araçları, belediyenin şirketlerinde çalışan olarak görünen "A Takımı" elemanlarına tahsis edilmiş…

Şaşırdınız değil mi? İşte AKP iktidarının gerçek yüzü. Korkutma, sindirme, kaba kuvvet ve aşağılık baskılar. Ama bizleri, Atatürkçüleri asla yıldıramayacaklar. Biz korkmuyoruz ve felsefemiz ölümden başka köy olmadığıdır.Şanlı İstiklal Marşımız da KORKMA!!!... diye başlıyor ve ''sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak'' diye devam ediyor. Bu nedenle asla bir korku ve endişe taşımıyoruz.

Yukarıda okuduğunuz alıntı yazıya yarında devam ederek sizlerle kritik yapmaya devam edeceğim sevgili dostlar.

MANŞETLER

Rusların dirilişi ve devin yeniden uyanışı

2008-08-31T15:50:00.003-07:00

Bülent Güler 1 Eylül 2008
angtar2006@hotmail.com

Gelin hep birlikte itiraf edelim…İnanılmaz bir saygı duyuluyor onlara artık. Bu saygıya katılımın her geçen gün arttığından da eminim. Kimlerden mi bahsediyorum? :Tabi ki Ruslardan…

Gürcüler sakın alınmasın bu yazdıklarıma…Kafkaslar da, tıpkı Ortadoğu ve Balkanlar gibi küresel güç mücadelesinin bölgesel çekim merkezlerinden biri. İstikrarsızlıkla adı özdeşleşen bu coğrafyanın, şiddet sarmalına sürüklenmesinin an meselesi olduğunu, bir kıvılcımın çakılmasının bile yeterli olduğunu herkes biliyordu.

Hemen altını çizelim…Mücadele, Rus-Gürcü-Abhaz-Oset savaşımı değil zaten. Rus ile Amerikalının derin dondurucuya koyulmuş ama asla unutulmamış ''zımni savaşının'' yeniden patlak vermesi, başka bir şey değil.

İtiraf edelim…Soğuk Savaş bittiğinde çoğumuz küçümsedik onları…Hatta kimilerimiz alay etti. Ruslar denince akla ilk gelen ‘’Nataşalar’’dı…O yıllarda Almanya’da yaşıyordum. Almanca öğrenmek için kursa gidiyor; bir yandan da lokantada çalışıyordum.

1995 yazıydı.Hamburg’ta, Rus mafyasının egemen olduğu bölgelere Alman polisi giremiyordu. Uyuşturucu kaçakcılığı, beyaz kadın ticareti, gece hayatı, porno endüstrisi Rus mafyasının doğrudan ya da dolaylı kontrolü altındaydı. Rus mafyası acımasızdı…Kaybedeceği hiçbir şeyi olmayan, ülkesinde sefalet içinde yaşayan eski kızılordu askerleri, Almanya’da mafya kimliğiyle terör estiriyordu. Bizim lokantadan da haraç istemeleri, Alman patronumun en büyük kabusuydu…

Almanyaların birleşmesi, Alman gururunu yeniden ayağa kaldırmış Doğu Almanya’nın sefil hali ise, Rusları küçümseme malzemesi yapılmıştı. Berlin’in doğusuna koşan Batı Berlinli, Almanyaların birleşmesinin mimarı eski başbakan Helmut Kohl’u kastederek (Kohl, Almanca’da lahana anlamına gelir) ‘’Bizim lahana!, ülkenin doğusunu geri alabilmek için Ruslara, markları (dönemin Alman para birimi) lahana gibi dağıtmış'' diyordu.
Kohl’un, Doğu Almanya’nın bedeli olarak Rus tankları içerisinde milyarlarca markı Moskova’ya yolladığı bile iddia edildi o dönemde.

‘’Aç Rus Ayısı’na ver parayı kessin sesini, inine çekilsin’’ anlayışıyla bezenen bu alaycı bakış açısı yıllarca egemen oldu Avrupa’ya… Rusya’nın entelektüel birikimi de, Batı Avrupa’yı bir sığınak olarak görmeye başladı. Açlıktan nefesi kokan Rus müzisyenler, opera ve bale sanatçıları, bilimadamları, Almanya, Fransa ve İngiltere gibi ülkelerden gelen davetlere fazla sorgulamadan icabet ediyorlardı. Mafyasıyla, aydınıyla, sanatçısıyla, hayat kadınlarıyla Ruslar yaklaşık 70 yıl aradan sonra yeniden Avrupa’daydı.

Rus, benim çocukluk yıllarımda, Türkiye’nin ve Batı’nın tehdit algılarımının merkezindeydi. Benim gibi, 1970’li yıllarda dünyaya gelmişler iyi hatırlarlar. Biz o dönemin çocukları için çizgi romanların apayrı bir yeri vardır. Zagor, Teksas, Tommiks, Kızılmaske, Mandrake vb.’leri, bizim hayalgücümüze renk katıyor; dünyayı algılayışımıza farklı bir boyut getiriyorlardı.
Teksas’ın Çelik Bilek’i yurt sevgisinin en büyük erdemlerden biri olduğunu belleklerimize kazıyordu. Bir de yerli malı bir çizgiromanımız vardı: Yüzbaşı Volkan…Yüzbaşı Volkan, kahraman bir Türk pilotuydu. Rus Mig’lerini it dalaşı sonrasında teker teker düşürüyor. Türk Genelkurmayı’nın da NATO Karargahı’nın da gözbebeği oluyordu. Yüzbaşı Volkan kendisini ele geçirmeye çalışan birbirinden güzel KGB ajanı Rus kadınlarının ağına düşmeden bir yandan onlarla sevişirken ;diğer yandan da Rus meslektaşlarını Karadeniz’in derin sularına gömüyordu. Sovyet tehdidine karşı Türk milliyetçiliğinin sanal başkaldırısıydı o dönemde Yüzbaşı Volkan…
Biz Çanakkale’de İngiliz’e tarihinin en büyük derslerinden birini verdik. Yunanı, Ege Denizi’ne döktük. Polonya’dan, Fas’a kadar ilhak ettik. İslam’ın kılıçdarlığını üstlendik, yedi düvele hükmettik, yedi düveli dize getirdik. Etnik bağlarımız olan Macarların bile ordusunu Mohaç’ta imha ettik. Ruslar da dahil olmak üzere sayısız milletle savaştık. Yeri geldi yendik, yeri geldi yenildik. Ancak Rus ile Türkün ilişkisi hep farklı oldu.

Gariptir, gerçekten de enterasandır!!! Rus ile Türkün ilişkisi cinsellik kokmuştur hep! Bu Osmanlıda da Çariçe Katerina ile de böyleydi. Soğuk Savaş döneminde Yüzbaşı Volkan ile halüsinasyon tadında da böyleydi. Demir Perde’nin yıkılması sonrasında Nataşaların Karadeniz sahillerimize akın etmesiyle de böyle devam etti. Kimi zaman rivayet, kimi zaman ego tatmini, kimi zaman da görsel-etnik bağlamda birbirine zıt iki ulusun libido çekimi dendi… ama bu söylem hep ayakta tutuldu. Rusların dışında da hiçbir ulusa tensel sempati vurgusu bu denli yapılmadı.
Çoğu zaman da en büyük tehdit oldu Ruslar, bizim için. Onlar atalarımız, Osmanlıların da başının belasıydı. Rusların ‘’Büyük’’ bizim ise ‘’Deli’’ lakabını layık gördüğümüz Çar Petro’nun vasiyetine sadık kalınmış, Ruslar sıcak denizlere inmeyi saplantı haline getirmiş ve her 10-20 yılda bir Osmanlıya ve Türk hanlıklarına savaş açmışlardı. Ulu Önder Atatürk, Kurtuluş Savaşı’nda bir deha örneği daha sergilemiş ve emperyalist batılı güçlere karşı Sovyetler ile iyi geçinmenin yollarını aramıştı. 2.Dünya Savaşı’nın sonunda Stalin, Kars ve Ardahan’ı isteyince, Komünizm maskeli Rus travması yeniden baş göstermiş ve bu durum Sovyetlerin dağılışına kadar sürdü.
Rusların bir gün tekrar ayağa kalkacağı ve dünya sahnesinde dominant bir güç olacağı belliydi. Dünyanın yüzölçümü bakımından en büyük ülkesinin, zengin petrol ve doğalgaz kaynaklarına sahip olması bu süreci hızlandırdı.

Vladimir Putin gibi bir ismin devlet başkanı olması kuşkusuz Rusların en büyük şansı oldu. Putin, oligarkları çökertti, merkezi sistemi güçlendirdi ve Batı’ya karşı dik durarak Rusya’yı yeniden ayağa kaldırdı.

Bugünlerde, uydudan Rus televizyonlarını izliyorum…Herkese izlemesini öneririm. İnanılmaz keyifli Ruslar…Onuru ezilen bir halkın, yeniden dirilişini, göğsünü gere gere, meydan okurcasına duruşunu görüyor ve ABD’nin her dediğine neredeyse sorgusuz sualsiz boyun eğen bir ülkenin yurttaşı olarak imreniyor ve darısı başımıza diyorum…

İngilizce yayın yapan ve CNN International’in Rusya’daki muadili olarak gösterilen Russia Today, 24 saat aralıksız yayın yapan bir haber kanalı. Bu televizyon kanalını, Güney Afrikalı dostum Paula sayesinde keşfetmiştim. İngiltere ve Güney Afrika vatandaşı olan Paula, Russia Today’in Ortadoğu muhabiriydi. Sabahın beşinde bile canlı bağlantı yaptığını bilirim. Putin’in uluslararası propagandayı ne denli önemsediğinin en iyi örneklerinden biridir Russia Today.
Ruslar, Gürcüler karşısında kolay bir zafer kazanıp, bir de Amerikalıların Doğu Avrupa’da inşa etmeye çalıştığı Füze Kalkanı Projesi ile adeta alay edercesine ve meydan okurcasına kıtalararası balistik füze denemesi yapınca uzun bir aradan sonra tekrar yakın takibe aldım Russia Today’i.
O kadar çok sevmişler ki Ruslar, nakavt ettikleri Gürcü lider Saakaşvili’nin kravatını çiğnediğiyi görüntü karelerini… Tekrar tekrar yayınlayıp yayınlayıp duruyorlar. Muhabir, Saint Petersburg’da bir kasapla röportaj yapıyor. ‘’Ne düşünüyorsunuz Gürcülerin lideri hakkında?’’ diye soruyor kasaba.

Çanak soru tabi, biraz da mizansen kokuyor ama kasap belli ki iyi hazırlanmış. Basıyor kahkahayı ve : “Amerikalılar adam seçerken özellikle kişilik zaafiyeti olan insanları tercih ediyorlar, isteklere düşünmeden biat eden adamlar devlet başkanı oluyor. Amerikalılar da arkalarında olduğu için kendilerini güvende hissediyorlar ve her istediklerini yapabileceklerini zannediyorlar’’ dedikten sonra satırı kaldırıyor ve sığırın kellesine indirirken şu sözlerle tamamlıyor konuşmasını: ‘’ Amerikan kuklasının kafasını kırdık işte böyle, Amerikalılar bizi hafife almamaları gerektiğini artık anlasalar iyi olur’’.

Putin ve Medvedev ikilisi, kahramandan da öte idol durumunda Rusların gözünde. Güney Osetya ve Abhazya’nın bağımsızlığını tanımaları ve bütün dünyadan gelen tepkileri kulak ardı etmeleri Rusları iyiden iyiye keyiflendiriyor.

Rus vodkası bu günlerde damağa sanki daha farklı bir tat veriyor. Washington ve Brüksel şaşkın…Ruslara çeşitli yaptırımlar uygulamanın yollarını arayarak Kafkaslarda kaybedilen prestiji geri kazanmaya çalışıyorlar. Ruslar ise rahat, ‘’Nasılsa kış geliyor, kapatırız doğalgaz ve petrol vanalarını görürler anyayı konyayı’’ diyorlar. Ankara ise, 1 Mart tezkeresi arefesinde olduğu gibi yine ne yapacağını bilemez halde.

Ruslar imrendiriyor, kıskandırıyor bu günlerde…İnsan, Kerkük’ün halini görünce, hele bir de Barzani’nin sözlerini duyunca, “Keşke biz de…’’demekten kendini alamıyor. Ne diyelim, darısı başımıza…

MANŞETLER

Batı'nın ikiyüzlülüğü ve Ortadoğu (3)

2008-07-18T16:21:00.001-07:00

Bülent Güler 19 Temmuz 2008
angtar2006@hotmail.com

Bu günlerde, yeni bir komplo teorisi konuşuluyor Ortadoğu’da.

İnanılması güç bir teori bu…

El Kaide ile İsrail gizli servisi MOSSAD’ın işbirliği yaptığı, El Kaide’nin, MOSSAD’ın çıkarlarına hizmet ettiği öne sürülüyor.

Hatta daha da ileri gidilerek El Kaide’nin, İsrail’in maşası olduğu yorumu yapılıyor.

Londra’da yayınlanan El Hayat gazetesindeki El Kaide ve MOSSAD arasında bağ olduğunu iddia eden yorumu okuduktan sonra ben de, Usame bin Ladin’in son açıklamalarını bir kez daha gözden geçirdim.

Bin Ladin, sadece ABD’ye, İngiltere’ye, İsrail’e ve Batı hayranı Arap liderlere tehditler savurmuyordu bu kez!

El Kaide lideri, İran’ı ve Lübnan’daki uydusu Hizbullah’ı da hedef alıyor, bununla da yetinmiyor Hamas ve İslami Cihat’a da İran ve Suriye ile yakınlıklarından ötürü aba altından sopa gösteriyordu.

İnsan sormadan edemiyor tabi, 11 Eylül saldırılarından sonra Washington’un boy hedefi olmuş; Batı karşıtlığının bayraktarlığını üstlenmiş, terörizmde sınır tanımayan bir örgüt, neden ABD’nin tehdit algılamalarının merkezine oturttuğu İran’ı hedef alıyor?

Neden, 2006’da İsrail ile girdiği asimetrik savaşta İsrail ordusunun yenilmezlik unvanına darbe vurmuş Hizbullah’ı yerden yere vuruyor?

Usame bin Ladin’in bu açıklamaları, internet sitelerinde gezinirken, Suriye, İran ile yaptığı valse ara verdi ve İsrail ile barış arayışlarına yöneldi.

Şam yönetimi ayrıca, Lübnan’da düne kadar düşmanı saydığı Sedir Devrimcileri’nin yanaklarına öpücük kondurup Batı’ya göz kırptı.

Bir süre sonra da Hamas ile İsrail (Sanki Sderota düşen Kassam roketleri İsrail’in canını çok yakıyordu da!) hidayete erdi ve ateşkes yaptı. Ateşkes ilanının hemen ardından Hamas’ın, İran ile bağlantısı olmadığını açıklaması ilginçti.

Takvime bakıyorum. ABD’de seçimler Kasım’da yapılıyor, yani seçimlere 4 ay kalmış. Ne hikmetse, Hamas ile İsrail de 6 aylık ateşkes yapmış! Bu arada, yeni ABD Başkanı da Ocak’ta ediyor yeminini… Yorumu, size bırakıyorum…

Ağustos’ta İran vurulacak diyen bazı eski Amerikalı istihbaratçıların önde gelen Amerikan gazetelerine "Nostradamus Haberleri" yazdırdığı sırada Tel Aviv için çöldeki vaha oldu bu ateşkes... Ehud Barak ( Barak, İbranicede ‘’Şimşek’’ anlamına gelir) füze bataryalarını İran’a yöneltti bile…

İşte bu savaş tamtamlarını destekler mahiyette ve yine o cihetle garip bir olay daha oldu. İsrail, Yunan hava sahasında İran’a yönelik olası bir saldırının tatbikatını düzenledi.

ABD'de Obama’nın başkan olması, en çok Musevi silah lobisini tedirgin ediyormuş….Çünkü küresel ekonomik kriz, nam-ı diğer global resesyon kapıda ve ilk akla gelen dünyanın en büyük ekonomisinde kemer sıkılması ve savunma harcamalarının dizginlenmesi. Amerikalı Musevi silah üreticileri, doğal olarak muzdarip...

Ne garip! İddialara göre, 11 Eylül’de El Kaide militanları İkiz Kuleleri indirdiğinde, o Musevilerden bazıları her nasılsa saldırının düzenleneceğini önceden haber almış ve sıra kadem basmıştı.

El Kaide ile İsrail arasında bir bağ olabilir mi? Hele hiç Müslüman kardeşleri İran’a karşı, ezeli ve ebedi düşmanları Siyonistlerin yanında yer alırlar mı? Yok artıkkkkk!!! Daha nelerrrr!!!

Yalnız bildiğim bir şey var artık o da: ‘’ ''Ortadoğu’da ilerisini görmek istediğim zaman Usame bin Ladin’in kasetlerini çok daha dikkatli dinlemem gerektiği!!!’’.

ANASAYFA

Daha önce duyurusunu yaptığım AÇLIK KAMPANYASINA katılıyor ve hergün tıklıyormusunuz?

Cem Akkılıç

Batı'nın ikiyüzlülüğü ve Ortadoğu (2)

2008-07-17T14:35:00.000-07:00

Bülent Güler 18 Temmuz 2008
angtar2006@hotmail.com

2004 Mayıs’ıydı. Ebu Gureyb cezaevinde, ‘’hani Iraklı esirlere bütün dünyanın gözü önünde barbarca şiddet uygulanan şu meşhur hapishanede’’, işkence gören mahkumlarla röportajlar yapmıştım. Maruz kaldıkları insanlık dışı muameleleri gözyaşları içinde anlatmışlardı.

Aralarında Iraklı Kürtler de vardı. Erbillisiyle, Süleymaniyelisiyle, onlar da Iraklı Arap kardeşleriyle aynı yazgıyı paylaşmıştı. Amerikan askerinin, başına çuvalı geçirip, karnına postalıyla defalarca tekme attığını anlatmış ve işgalcilerden nefret ettiğini söylemişti o Kürtlerden biri…

Bağdat, o dönemde görece sakindi. Bütün dünya Irak’taki küçük bir yerleşim biriminin adını ezberlemişti o günlerde. Bu kentin adı Felluce’ydi… Zorluklar teker-teker aşıldı ve sonunda adı kanla, savaşla, şiddetle özdeşleşen bu kente girmeyi başardım.

Felluce, Irak’ta direnişin merkezi, Sünni üçgenin kalbi ve Amerikan ordusunun korkulu rüyasıydı.

Çölün ortasından geçerek ulaştık direnişçilerin kalesi Felluce’ye…

Kentten dumanlar yükseliyordu. Amerikalılar, sokak savaşında tam bir hezimete uğramış; çareyi kentin merkezinden çekilip havadan bombalamakta bulmuşlardı.

Felluce’de, kan gövdeyi götürüyordu.

Batı, bir kez daha ‘’böl ve yönet’’ politikasını başarıyla uyguluyor ve bölge insanları arasında nefret tohumları ekiyordu.

Felluce’de, “Amerikan askeri üniforması giymiş Kürt milisler” (minarelerden!) direnişçilere mermi yağdırıyordu.

Ebu Gureyb’te, Amerikan askerinin, tekmelerinin bedeninde bıraktığı izleri gösteren Süleymaniyeli Kürt geldi aklıma o an.

Direnişçiler, öfkeyle bağırıyor ve : “ Amerikalılar, er geç gidecek ve o gün geldiğinde bu hain Kürtlerle baş başa kalacağız. Bu yaptıklarının bedelini çok ağır ödeyecekler!!!’’ diyorlardı.

Araya sokulan nifak, Irak’taki etnik gruplar arasındaki nefreti körüklemeye devam ediyor.

İşte insan bunları gördükçe üretilen komplo teorilerinden etkileniyor ve ister istemez ‘’Acaba söylenenler gerçek mi?” demeden kendini alamıyor!

DEVAM EDECEK

MANŞETLER

Kevser Çakır ve Nuray Bezirgan

Batı'nın ikiyüzlülüğü ve Ortadoğu (1)

2008-07-16T15:12:00.000-07:00

Bülent Güler 17 Temmuz 2008

angtar2006@hotmail.com

Dünya petrol rezervlerinin yüzde 65’ini barındıran ve batılı emperyalist güçlerin her daim iştahını kabartan Ortadoğu ile ilgili, kaleme alınmış komplo teorilerinin haddi hesabı yoktur.

Bütün komploların arkasında, Batı’nın parmağını arar Ortadoğulu…

Kimi zaman kaçışıdır, kimi zaman da sığınadır bu teoriler, bölge insanının…

Batıyı adres gösteren komplo teorilerini sevmekte, kabullenmekte, inanmayı tercih etmekte de haklı nedenleri vardır.

On yıllardır kendilerini ezen İsrail’i başlarına bela eden, Cezayir’de iki milyondan fazla insanın kanını döken, özgürlük ve demokrasi vaatleriyle işgal ettiği Irak’ı kan gölüne çeviren Batı’dır çünkü.

İkiyüzlüdür Batı, bölge insanına göre… Toprakları ellerinden alınmış Filistinlilerin bağımsızlık mücadelesine, daha düne kadar terör eylemleri diyen Batı’nın, İsrail’in palazlanması için verdiği desteği hatırlar ve midesi bulanır.

İsrail’in 400 nükleer başlığa sahip olmasına göz yuman, kimi zaman da yardım eli uzatan Batı’nın, İran’ı köşeye sıkıştırmaya çalıştığını görür ve isyan eder.

Robert Fisk gibi, Batı’nın sağduyulu aydınları da hak verir bölge insanına.

Bilir çünkü Fisk gibi isimler, Irak’ta petrol yerine havuç üretilseydi, bir milyondan fazla cana mal olan bu işgalin asla gerçekleştirilmeyeceğini…

Bilir çünkü Batı’nın empatiyi içselleştirmiş gerçek aydını, İsrailli gençler Brezilya’ya, Tayvan’a, Kanarya adalarına tatillere giderken, Filistinli akranlarının açlık ve bulaşıcı hastalıkların pençesinde kıvrandığını..,

O da tiksinir, Batı’nın bu ikiyüzlülüğünden…

“İşte bu iki yüzlülük, işte bu çifte standart, işte bu ötekiyi hiçe sayma ve yok etme çabasıdır” Ortadoğu insanını, kötülüklerin kaynağını batıda arayan komplo teorilerine inanmaya zorlayan…

Bölgenin şiddetin sarmalından bir türlü yakasını kurtaramayan sancılı coğrafyalarına defalarca gitmiş bir gazeteci olarak, ben de anlam yükleyemiyorum çoğu zaman yaşananlara…

Anlam veremiyorum... Düne kadar Irak’ta bir arada namaz kılan, Amerikan ve İngiliz işgalini protesto etmek amacıyla birlikte gösteriler düzenleyen Sünniler ve Şiilerin, bugün birbirlerinin gırtlağını kesmesine, camilerini havaya uçurmasına; mahallelerini duvarlarla ayırmalarına anlam veremiyorum.

Pakistan’da asırlarca etle tırnak olmuş ve ezeli düşmanları Hindistan’a karşı mücadelede tek ses halindeki İslam’ın bu iki mezhebinin insanlarının, bugün kutsal mabetlerini mermi yağmuruna tutmasına anlam veremiyorum.

DEVAM EDECEK

SAHİBİ KİM AŞKIN?

2008-07-08T16:25:00.001-07:00

Binnur Edisan 8 Temmuz 2008
binnuredisan@gmail.com

Uzun bir aradan sonra üç nokta kahramanıyla sohbet…

Sesimi titretmemeye çalışarak özlemişim diyorum. Dostluğunu, sohbetini gerçekten özlemişim… Ben de seni özlemişim; ama kahven yine soğudu, anlatsana gönül bahçendeki çiçekler nasıl?

Sanki bilmiyorsun? Sahipleneceğim bir çiçek bile kalmadı ki o bahçede ne anlatayım sana, diyorum hüzünden ve onun bana bakan gözlerinden gözlerimi kaçırarak.

Kahvemden bir yudum alıp, sence aşkın sahibi kim? diye soruyorum.

Aşkın sahibi yok, diye cevap veriyor; kendinden öylesi emin… Savaşçıları var, lejyonerleri ve kurbanları... İşte onlar biziz... Savaşan ve kaybedenler...

Ya kazananlar? diye soruyorum merakla.

Onları henüz kayıtlarına geçirmedi zaman… Ben zaten kazananlardan değil, kazanması gerekenden bahsediyorum.

Kazananlar umurumda bile değil ki... Ama sen kazanmalısın.. Ve kazanmalıydın bunca zamandır... Ben bu adaletsizliği kabul edemiyorum...

Belki de kazandım. En azından her şeye rağmen anılarıma sahip çıkıyorum.Bu da bir tür kazanç değil mi? Üzülme benim için...

Tuhafıma gidiyor bazen bu hayat... Aklım almıyor.. Mesela tanımasam seni, en güzel aşkların mabedi bir kadın diye bakardım sana... Ama öyle mi... Aşk ki seni, en tarumar eden duygu olmuş... Sanırım aşk, güzel kadınları kıskanıyor.

Sen çok garip bir adamsın, diyorum gülerek… Aşk beni sever.

Aşk seni kıskanıyor! Garip bir adam oluşuma gelince haklısın, diyor. Yaşımı bile geride bıraktı şimdi yaşadıklarım... Ve ben, bunca nefes alıp verdim, onca aşka ev sahipliği ettim... Ve bir çok aşkın kayıtlarına ulaştı ellerim... Okudum, dinledim ve seyrettim. Ağlattı aşk beni... Vuslatsız biten onca düşlerin ardından eli kolu bağlı sevdalıların vedası hep burktu yüreğimi... 'Keşke' dedim.. hep 'keşke'... Ama olmadı işte...

Vakti biten ve zamanı gelmiş hiçbir ayrılık, zaman bağışlamadı sevgililere.... Senin için de bu yüzden üzülüyorum. Yazılarını hala okuyorum ve anlıyorum. Böyle büyümeni istemezdim.

Sözcüklerinle beni büyülediğini söylemiş miydim ne diyeyim şimdi ben sana, diyorum ve kaçtığım hüzne sarılıp susuyorum.

Yine hüzün ama seviyorum ikinizi de, diyor. Seni tanımakla, hüznü tanımanın arasında bir fark yok... İkinizde öyle güzel, ikinizde öyle zenginsiniz ki... Hüzün yaşama bağışıklık katarken geceyi anlamlandırıyor.. Ve sen... Güzelliği ile bir gönlü şereflendirdiğinde, o gönüle tüm mevsimleri armağan ediyorsun... Dedim ya.. .Tıpkı hüzün gibisin… Biraz ağlamaklı.. Ama her zaman güzel...

Ben mi gönüllere mevsimler armağan ediyorum şaka gibi, diyerek gülmeye başlıyorum. Yalnızca bir adamı sevdim delicesine ona da ödül değil ceza oldum galiba…

Sen yalnızca sevdiğin adamın mı gönlüne girdin şaşkın? Onca dostunu ve onca seni seven insanları da kattım ben bu sözlere. Farkına ne zaman varacaksın!

Kimin farkına? Hepinizi çok seviyorum ve hepinizin farkındayım, diyorum şımarıkça…

Gülüyor katılarak…

Ah, diyor ahh! Oysa ne çok şey öğrendim senden.

Saçmalama sen benden önce de bir çok şeyi bilen bir adamdın, diyorum itiraz ederek.

Senden önce öğrendiklerimin ne önemi var, diyor sigarasını yakmak için masada çakmağı ararken. Seninle zaman tazeledi kendini... Seni ilk gördüğüm anı hatırlamaya çalışıyorum dur! Bakışın... Evet evet.. Şimdi hatırladım...

Başın öndeydi.. Ve umursamaz bir edayla kaldırıp bakmıştın yüzüme... Sana ' Merhaba' diye seslendiğimde, yalnızca sesin sahibini görmek için... Ben o umursamazlığın karşısında şaşkınken sen nasıl da rahattın! Zaten o gece masada olmayan tek kişi sendin. Diyar diyar geziniyordu ruhun tüm gece seni izlemiştim. Acı çeker gibi değildi yüzün sadece hüzünlüydün. En hayran olduğum kadın tipi…Sana tutulabilirdim biliyor musun o gece?

Eyvah eyvah, diyorum. İyi ki tutulmamışsın… Yoksa ben bu güzel sohbeti kiminle yapacaktım? Mahrumiyete bak…

Tutuldum demedim tutulabilirdim dedim telaşlanma yine. O gece elin telefondaydı. Birini aramak istediğini anlamıştım. Aramak isteyen yanınla savaştığını da… Sonra oturduğun sandalyenin arkasındaki minder dikkatimi çekmişti. Ayağa kalkmak istediğinde masadakilerin endişelendiğini, herkesin sana el uzattığını, yürümekte zorluk çektiğini görmüştüm.

Tam neyin olduğunu soracakken yüzünü bana çevirip gülümseyerek ‘merak ettiniz galiba, bir şeyim yok sadece ölgün bir ruh halinin bedene yansıması, dediğinde afallamıştım.

Öyle mi demiştim sahiden, diye gülerek bölüyorum sözlerini. Resmen aşk enkazıyım demişim yahu! Derin bir anlatım tarzını seçmişim aferin bana. Bana her sıkıntımda el uzatan canım dostlarım, diyerek iç geçiriyorum. Ve sen sözlerine, yüreğine hayran olduğum güzel dostum. İyi ki varsınız...

Kadife bir yalnızlığın kendi kendine mırıldandığı kısık bir ezginin sözleri gibiydin… Sonrası dostluk ve dediğin gibi sonsuzluk… Senden öğreneceklerim hiç bitmesin. Ayrılığı, senin ayrılığında tanıdım... İnsanı ne denli bir ateş topu yaptığını da... Rezilliğine kızdım dünyanın... Mutluluğun neden sahibine verilmediğine içerledim bir süre... Bütün aşkları tarihten kaldırmak... Ve senin sayfalarında, gerçek yerini bulamamış o aşkı yok etmek yeryüzünden...

Öyle deme nolur, diyorum. Benim sayfalarımda gerçek yerini buldu onun aşkı. Yaşanan aşkı yeryüzünden yok etmeye gelince eğer yok olursa o da yaşayamaz ben de yaşayamam. Sonu ne olursa olsun arada sırada sığınacağımız gerçek aşklara hepimizin ihtiyacı yok mu?

Artık onunla günü ve günlerin getirdiklerini paylaşamıyoruz; birbirimizin hayatında değiliz ama başarılarımda yanımda olamasa da benim adıma mutlu olduğunu düşünüyorum. Manyak olduğumu düşünüyorsun değil mi?

Kesinlikle öyle düşünmüyorum; sana olan hayranlığım artıyor hatta. Ama sen... Bu gidişe artık ‘dur’ demelisin... Şimdi bir köşede duyguların adına zamanı seyretmek senin işin değil.. Bırak onu diğer insanlar yapsın... Senin yapmam gereken, hakkın olan aşkı ve insanlığa armağan etmen gereken düşleri, söküp ciğerinden koparmak hayatın…

İşine bağlılığını anlıyorum ama bu yoğunluğu neden seçtiğini de bilecek kadar tanıyorum seni. Ve şimdi... Toparlan biraz... Sana umut bağlamış sevdalılar hatırına kalk ayağa... Aşka doğru yürü... Aşka doğru ilerle... Ve aşka, sana itaat etmek zorunda olduğunu anlat... Bunu kendin için yapma... Bunu benim için... Bunu seni izleyen sevgili gönüller için ve yine bunu tüm kaybedenler için yap...

SAHİP ÇIK AŞKA!

MANŞETLER

Ruhumuz Bozuk Çıktı!

2008-05-30T09:49:00.000-07:00

Hişyar Arıkan 31 Mayıs 2008

Medyada sık sık karşılaştığımız rutin haberlerden biri. Bazen haberi bile okumadan, sadece haberin başlığından ya da tanınmasın diye gözlerine bant çekilmiş bir vesikalık fotoğraftan içeriğini hemen anlayabileceğimiz ve bizi pek de heyecanlandırmayan ve daha da vahimi açtığı toplumsal yarayı sorgulamadığımız vaka-i âdiyeden bir haber.

İlk günkü haberin başlığı “ Gerdek Gecesinde Damat Cinneti ” idi. Haberi okuduk geçti. Bu memlekette bu tür olaylar sıradandı. Haberin altını deşmemize gerek yoktu. Çünkü sebepleri son derece tanıdık ve yakındı. Her birimizin bilinçaltını deştiğimizde, o karanlık dehlizlerde bu kalıntılara rastlamak mümkündü.

Aynı haberle ilgili, ikinci gün çıkan haber başlığı bu kez daha ilginç ve ilgi çekiciydi. “ O Gelin Bakire Çıktı ” diyordu. O anda, farkında olmadığımız, “ cinnetin tarafı olma ” duygusunu yaşadık toplumsal bilinçaltımızda. Derin bir acıma duygusuna gark olduk hep birlikte. Bu işte doğrudan parmağımız olmadığı halde, bir vicdan azabı muhasebesine giriştik. Günahımız yoktu ama yine de bakire bir kızın suçsuz yere vurulması hepimizi fena halde sarstı.

Kız bakire çıkmasaydı, bu derin teessürü yaşamayacaktık belki de. Her ne kadar namus cinayetlerine karşı olsak da, vahşi tarafımız, “ bozuk “ çıkan bir zavallının vurulmasına duyarsız kalabiliyor biz farkında olmadan. Oysa kızın temiz çıkması, kafamızdaki zindanların meşruluğunu sorgular hale getirdi.

Gerdek gecesi cinnet yaratan zavallı delikanlıdan fazla bir farkımız yok aslında. Toplum olarak bozuk olan hiçbir şeyi sevmeyiz. Yollar bozuksa, tüm enerjimizle kalayı basarız.

Trafikte, önümüzdeki sürücü bozuksa hem kalayı basar, hem de kornaya basarız. En iyi ihtimalle öndeki aracı geçmek için hışımla gaz pedalına basarız.

Bozuk olan hiçbir şeyi sevmeyiz biz. Bozuk olana bozuk atarız. Televizyon bozuksa tepesine vururuz, kız bozuksa kafasına sıkarız.

Kafamız bozuk çünkü. Sevgiden, nezaketten ve hoşgörüden nasibini en az almış bir toplumun fertleri olarak, bozuk düzenden sürekli şikâyet ederiz.

Sevgi gösterilerinden hoşlanmayız, büyüklerimizin yanında çocuklarımızı sevmeyiz. Birbirimize “ seni seviyorum “ diye asla hitap etmeyiz. Çoğumuz çocukluğunda kendini babasının kucağındayken hatırlamaz bile. Çünkü babalarımız bizi hep kaçak sevdi. İllegal sevgilerden legal mutluluklar çıkarmak mümkün olmadı bu yüzden.

Nezaketi, nezaket gereği yapar; hoşgörüye, hoşgörüyle bakmayız. Namus denen engebeli arazide dolaşmayı, aşk denen saf hülyaya tercih ederiz. Namusu insan bedeninde aramayı ve onu kafalarımızdaki gayrimeşru zindanlarda dolaştırmayı erdem sayarız.

Onun için, arabanın camından çöp atmayı, bir yakınımızın referansıyla bir kamu hizmetinden yararlanmayı, yarattığımız gürültüyle çevreye rahatsızlık vermeyi namus süzgecinden geçirmek aklımıza gelmez. Kaldı ki bunlar, küçük hak hırsızlarının marifetleri. Bir de daha namlı, daha büyük ve daha itibarlı hırsızlar var ki; küçük insanların küçük günahlarına ilham kaynağı oluştururlar. Ve tepemiz her attığında onlara da bozuk atarız umutsuzca.

Kafamız bozuk bizim, ruhumuz bozuk. Bir körpe bedene kıyacak kadar zavallı, korkak ve ruhsuzuz. Ne ruhumuz, ne beynimiz ne de hayallerimiz bakire değil. Ama yine de deli danalar gibi etrafımızda bakire ararız.

Ruhumuz bozuk bizim. Fahişe ruhların bakire bedenler aramasında da hiçbir erdem olmasa gerek.

MANŞETLER

Yitik Dostlar

2008-05-12T15:57:00.000-07:00

Hişyar Arıkan 13 Mayıs 2008

Yaşamda var olan toplumsal zenginliklerin farkında olmamak ve bunun vereceği hazdan mahrum olmak, insan yaşamı için tam bir fukaralık ve talihsizliktir.

Doğanın ortasında gezinirken, nasıl ki o güzelliği oluşturan tek tek ayrıntıları kaçırıyorsak ve envai bitki, çiçek ve böcekten ancak bir iki tanesine gözümüz takılıyorsa, günlük yaşamımızda da birçok güzelliği ve renk cümbüşünü öyle kaçırıyoruz.

Bizden olmayana, bize benzemeyene ilgi duymuyoruz. Farklılığa karşı ya algıda körlüğü yaşıyoruz ya da farkındalığın huzursuzluğunu. Bizden farklı olana karşı mesafeli, kibirli, korkak ve aciz bir tutum takınıyoruz. Aynadaki siluetimize bakmayı marifet sayıyoruz.

Hayatı tekrarlamayı; aynı tip insan görmeyi, aynı sözleri duymayı ve aynı filmleri seyretmeyi seviyoruz. Etnik kökenlerden, farklı inançlardan, farklı cinsel tercihlerden ve farklı yaşam tarzlarından öcü gibi korkuyoruz. Bundan dolayı da hayatı siyah ve beyaz olarak belirlemiş olan bizler, hayatın içindeki ara tonlardan, enfes renk cümbüşünden kendimizi mahrum bırakıyoruz.

Oysa baharın kendini göstermeye başladığı bu günlerde, yeşilin yüzlerce tonu ve sayısız renk ve cinsteki çiçeklerin yerine; sadece siyah ve beyaz renkler hâkim olsaydı hayat bizim için daha çekici olabilir miydi? Olmazdı elbette. Doğanın seyrine aykırı çünkü. İşte " biz " ya da " siz " ayrımı da insanın doğasına aykırı bir tutumdur. Ayrımda ısrar edenlerde de psikolojik ve patolojik nedenler aramak gerekir bence.

İstanbul' da yaşamayı sevmemin en büyük nedenlerinden biri de; bu şehrin, bu renklilikten yeterince nasibini almış olmasındandır.

Etrafımda, sokaklarda veya caddelerde daha çok, farklı etnik köken ve inançlardan, yaşam ve duygularında tercihleri farklı olan insanlardan görmeyi isterdim. Onlarla komşu olmayı, dost olmayı, kendilerine ait özel lezzetlerinden tatmayı, ağıtlarında onlarla ağlamayı, sevinçlerinde onlarla kahkaha atmayı ve onların dilinden şarkıları ezberleyip bu şarkıları onlarla söylemeyi ve bu memleketi onlarla birlikte sevmeyi çok isterdim. Ve onlara âşık olmayı...

Ama teker teker uzaklaştırdık onları bu coğrafyadan. Bu toprakların asli unsurlarını küstürdük. Kendi vatanlarında yalnızlığa, içine kapanmaya mahkûm ettik. Onlara hayatın, iki nokta arasında düz bir çizgi olduğunu dayattık. Yazık ettik, hem onlara hem de kendimize.Yazık, çok şey kaybettik.

Bu coğrafyada kendini farklı ya da marjinal gören tüm dostlara bir çağrıdır bu yazı. Biliyorum bu dalaşta hepimiz günahkârız. Birbirimizin hak ve hukukuna tecavüz ettik. Ama gün; kimin daha çok haksızlık yaptığını ortaya çıkarma günü değil bence.

Gün; dostluk, kardeşlik, barış ve kaynaşma günüdür. Gün; bu dostluk ve beraberliğin güçlenmesinden öcü gibi korkanları " öcü " hale getirme günüdür. Dostluk harcımızı ne kadar güçlendirirsek, toplumsal renklerimizi de o kadar canlı hale getiririz. Tek tek her birimizin yaşamına da yeni anlamlar katmış oluruz.

Bu dostları gittiğim kafe veya barlarda görmek, parkta oturduğum bankta da rastlamak istiyorum. Aşkı ve sevgiyi platonik yaşamaktansa, bu duygularımı onlarla karşılıklı paylaşmak istiyorum. Benim rızam olmadan elimden alınmış ve benden uzaklaştırılmış yitik dostlarımı yeniden kazanmak istiyorum.

Üç Çocuk mu Hiç çocuk mu?

2008-05-07T05:01:00.000-07:00

Hişyar Arıkan 7Mayıs2008

Altı çocuklu bir ailenin en büyük çocuğuydum. Güneydoğu’ nun izbe bir kasabasında; çelik çomak oynayarak, tahta kılıçlarla Battal Gazi taklitleri yaparak ve bakır telden kendi yaptığım araba ve benzeri oyuncaklarla oynayarak geçti çocukluğum. Annem ve babamın tüm olumlu çabalarına rağmen, yoğun bir ilgi ve şefkatten mahrum büyüdüm. Çok çocuklu bir ailede yaşayan her çocuk gibi.

Kendimi babamın kucağında hiç hatırlamıyorum. Birlikte oyun oynadığımızı da. Fakir değildik ama babam memur olduğu için kıt kanaat geçinirdik. Her zaman eksik olan ya da yetersiz olan bir şeyler vardı hayatımızda. Sokaktaki arkadaşlarım da benden farklı değildi. Hatta benden çok kötü durumda olan arkadaşlarım vardı. Üzerlerindeki paçavralara kıyafet demeye bin şahit gerekirdi.

Bir gün, böyle bir arkadaşımın ısrarıyla, onlarda öğle yemeğine kalmıştım. Sofrada yemeğin gelmesini beklerken, ( hiç abartmıyorum ) ortaya kocaman bir kâsede ayran konuldu ve kaşıklar dağıtıldı. Tandır ekmeğini ısırıp ayranı kaşıklamaya başladılar. Ben hayal kırıklığına uğramıştım. Sofrada kaç çocuk olduğunu şimdi hatırlamıyorum.Onların fakirliğini anlayacak ve sorgulayacak yaşta değildim. Yemek beni tatmin etmediği için kalkıp eve gittim. Onlar da kalmam için ısrar etmediler. Akşam olunca bu manzarayı annem ve babama anlattım. Babam da üzülmüş olacak ki; benden, o arkadaşımı eve sık sık yemeğe çağırmamı istemişti.

Başbakan, yakın zamanda, her ailenin en az üç çocuk doğurması gerektiğini söylediğinde, aklıma ilk gelen şey, bu hüzünlü anı olmuştu. Ben; bakılabilecek kadar çocuk doğurma işini de geçtim. Bırakın üç çocuk doğurmayı, bu dünyaya tek çocuk getirmek bile bana pek akıllıca gelmiyor. Dünyanın hızla ve hoyratça kirletildiği, kaynakların yetersiz olduğu, var olan kaynakların da hakça dağıtılmadığı bu çağda çocuk doğurmak, en çok o çocuğa haksızlıktır.

İktisat teorisinin ilk tanımı şudur: “ iktisat, sınırlı kaynakların sınırsız ihtiyaçlara göre uyarlanması teorisidir “. Dünya nüfusunun hızla arttığı ve kaynakların daha da hızlı bir şekilde tüketildiği bu zamanda çocuk doğurmak tam anlamıyla bencilliktir. Yeterli beslenemeyen, sağlık hizmetlerinden adilce yararlanamayan, iyi bir eğitim alamayan bir çocuğun; ne ailesine, ne memleketine ne de insanlığa hiçbir yararı olmayacaktır. Zor koşullarda büyüyen ve ailesinde yeterli sevgi ve şefkâti bulamayan bir çocuk; doğanın sırtında bir yük olduğu kadar, potansiyel bir suçlu olması açısından da insanlık için bir tehlikedir bence.

Sanayinin hızlı ve kontrolsüz büyümesi sonucu doğa da hızla kirlenmiş, iklimler değişmiş ve küresel ısınmanın eşiğine gelinmiştir. Artık çocuklarımıza doğal gıda dâhi veremiyoruz. Hormonsuz ne sebze-meyve, ne tahıl ne de et ürünleri bulmak neredeyse imkânsızlaştı. O zavallı yeni doğan yavrularımıza, içimiz rahat ve gururla sunabileceğimiz hiçbir şeyimiz yok aslında. Yıllar önce, o fakir ailenin kaşık salladığı ayranın doğallığı; bugün, en bildik markanın bile ayranında bulmak olanaksızdır. Pet şişelerden tutun da paketli tüm gıdalardaki koruyucu maddelere kadar kanserojen etkiler olduğu artık bilimsel olarak kanıtlanmıştır.

Çocuklara sunacağımız temiz bir hava, oynayabilecekleri doğal ortamlar, kanserojen etkisi yapmayan oyuncaklar dâhi yokken, onları bu dünyaya buyur etmek akıl kârı olmasa gerek.

Elbette ki dünyaya hiç yeni insan gelmesin demek de doğanın akışına aykırıdır. Ama hiç
olmazsa hasbelkader yeni doğacak çocuklara da temiz ve yaşanılır bir dünya sunmak da boynumuzun borcu olmalıdır.

MANŞETLER

Özel halk otobüslerine dikkat

2008-05-04T13:56:00.000-07:00

Hişyar Arıkan 5Mayıs2008

Özel halk otobüslerinin neden olduğu, trafik kazalarındaki artış hiç dikkatinizi çekti mi? Trafikte yarattıkları korku, her geçen gün trajedilere dönüşmeye başladı. Onlarca insanın can güvenliği;kendini bilmez, sorumsuz ve cahil sürücülerin ellerinde artık. Taksi ve minibüslerden inip, koca otobüslerin direksiyonuna geçen bu sürücülerin hiçbir denetimden geçmediğini biliyor muydunuz?

İETT, kendi sürücüleri için birçok psikolojik ve dikkat testleri uyguluyordu. Periyodik muayenelerinde, negatif sonuçları olanları geçici bir süre ya da tamamen uzaklaştırıyordu.
Ancak, ne yazık ki, özel halk otobüslerinin sürücülerine bu testler uygulanmıyor. Bunun sonucu olarak da, hemen her gün İstanbul’ da bu otobüsler ya kaza yapıyor ya da kazaya sebep oluyorlar.

Daha dün; Silivrikapı’ da genç bir kadına bu otobüslerden biri çarptı ve ne yazık ki ölümüne neden oldu. Ercan Arıklı’ nın bu otobüslerden birinin çarpması sonucu ölmesi hâlâ akıllardadır.

İstanbul gibi trafiği ağır işleyen bir kentte, böylesine hız yaparak dehşet yaratan bu otobüslerin,birinci suçlusu, sorumsuz sürücüler mi yoksa, onları denetimsiz bir şekilde yollara salan İETT mi?

Özellikle, İstanbul trafiğinde seyreden sürücülerin davranış biçimleri, yine bu kentte yaşayan herkesin malûmudur. Üretimde, değer yaratmada, bilimde, akıl ve zekâda kaplumbağa hızıyla giden bizler; direksiyon başına geçince birden hız tutkusuna kapılıyoruz. Sanırsınız ki soğuk füzyonu geliştirmek için bir an önce iş başına geçmeye çalışıyoruz. Günlük yaşamında aval aval oturan, zamanını abuk sabuk şeylerle geçiren, gazetelerin ana başlıklarının dışında belki en fazla spor sayfalarına göz atan, muhtemelen hayatlarında hiç kitap okumamış gerzek adamlar;kendi zekâlarının ürünü olmayan bu teknolojik aracın başına geçtiğinde, bir anda adrenalin salgısını artırarak hız tutkusuna kapılıyorlar.

Şundan eminim ki; faraza bir yasa çıkarılır da: “ en az üç kitap okumuş olanlar saatte 80 km hızla, iki kitap okumuş olanlar 60 km hızla ve bir kitap okumuş olanlar 40 km hızla gidebilirler “ denirse, şehir içindeki ortalama hız 30 km.’ yi geçmez.

Halk otobüslerindeki sürücülerin sorumsuzluğu, cehaleti ve hayvani güdüleri inkâr edilemeyecek kadar çok. Ancak asıl sorumsuzluk; bu işi, ehli olmayan kişilere emanet eden ve yeterli eğitimi ve denetimi yapmayan İETT’ nindir. Polisin denetimsizliği ve trafik ihlali karşısında sürücülere karşı girdiği tutum da,bu ülkede çocukların dâhi malûmudur.

Bu ülke insanı, trafik konusunda bir an önce kendine gelmelidir. Her yıl binlerce cana ve büyük maddi kayıplara neden olan trafik kazalarını azaltmayı milli ve insani bir görev saymalıyız. Vaktiyle yurtdışında,bomboş bir yolda kırmızı ışıkta bekleyen bir bisikleti gördüğümde acı acı gülümsemiştim.

İnsan olarak hepimize tatlı tatlı gülmek yakışır. Umarım o günleri görürüz.

Hafıza Kaybı

2008-05-04T06:53:00.000-07:00

Binnur Edisan
binnuredisan@gmail.com

Hayatımın bazı karelerini silmek ister miydim?

Hiç yaşanmamış varsaymaktan, amiyane tabiriyle salla gitsin, mantığından öte bir şey dediğim.Kendi özel alanımızda aslında var olmuş bir kimliği sanki hiç tanımamış hatta daha önce hiç görmemiş gibi …

Silebilmek elimde olsa kimler olurdu o listede acaba? Hafızamın kıvrımlarındaki hangi dosyayı çağırdığımda ‘hata’ sinyalini almak isterdim mesela…Düşündüm de ne kadar ürkütücü! Hiç istemezdim. Sahip olduğu her şeye benim kadar heyecanla bağlı biri için sahiden çok ürkütücü.

Yüreğimdeki yangının karşısına geçip bir sigara yaktığım ve efkarlanarak geçmişimin cayır cayır yanışını izlediğim o zamanlarda bile -her şeye rağmen- hiç bir anıyı silmek istemedim.

'Şöyle korunaklı bir sığınağım olsa, o sığınaktan dışarıya hiç çıkmasam, çok uzun bir süre yalnız kalsam, hiç bir şey duymasam, hiç kimseden haber almasam, ama herkes sağ salim olsa... ' dediğim oldu elbette. Kimsenin bana acımasına fırsat tanımadan gitmeyi istemiştim evet ama unutmayı, yok saymayı değil...

Küçüklüğümde oyun oynarken yere düşüp dizlerim, avuç içlerim yara bere içinde kaldığında da hiçbir şey olmamış gibi ayağa kalkar oyuna devam ederdim.Arkadaşlarım acıyarak bana baktıklarında ‘acımadı ki’ derdim ısrarla.Acırdı oysa zırıl zırıl ağlamamı gerektirecek kadar acırdı hem de...O yaşlarda, yere düştüğüm an yanıma koşup dizimdeki yaraya üfledi diye terk etmiştim ilk aşkımı.Bir daha beni çağırmak için zilimize basma; çünkü seninle oynamayacağım artık! demiştim öfkeyle; merdivenlerden çıkarken ağlamıştım 'acıdı bana eşek!' diye diye…Büyüyünce de acıyan yanlarımı hep sakladım ben. Hiçbir zaman yüzümdeki o mağrur ifade silinsin istemedim. İçine atmak, denilen oyunu nedense en iyi oynayan hep bendim! Aşklarım oldu, kırgınlıklarım oldu, artık bunu kaldıramaz, diye düşünülen vedalarım oldu ama hep acımadı kiii, dedim.

Şimdi açıkça söylüyorum: Acıdı ve hep acımıştı!

Not: Aylar önce yazdığım ama bir süre yayında kaldıktan sonra sildiğim bir yazı ... Aslında boşluksuz yazılardan biri olarak kalsın istiyordum; ama bazı satırları değiştirsem de içeriğinden vazgeçemedim...

Umarım hafıza kaybına uğramayı hiç istemeyiz...